Omdat ik me al maanden dood ergerde aan het feit dat Blogger had besloten geen ftp meer te ondersteunen en ik daarom moest overstappen op blogspot waardoor mijn weblog gedeeltes niet meer op mijn eigen site gehost werden en er een lelijke balk boven mijn site kwam, ben ik overgestapt op WordPress.
Ik wilde dit al heel erg lang want WordPress heeft allerlei handige gadgets en ik heb nu heel gemakkelijk alle onderdelen van mijn site met elkaar kunnen combineren, zodat het wat overzichtelijker is allemaal. Er was maar 1 probleem: WordPress is superintimiderend. Ik was er in het verleden al een keer halfslachtig mee begonnen, maar heb het toen gefrustreerd aan de kant geschoven. Ik ben een ongelooflijke nerd, maar van CSS raak ik altijd in de stress en heb ik in het verleden altijd omzeild. (Zonde, want het is best handig). Bij het idee alleen al van het zelf moeten aanmaken van een database kreeg ik spontaan vlekken in mijn nek.
Afgelopen vrijdag besloot ik het er nog 1 keer op te wagen. Xaviera, WordPress prinses, zei dat het allemaal wel meeviel en dat ze een cursus WordPress aanbood op Contentgirls. Ik ging er eens een hele nacht voor zitten en verdomd! Na veel gevloek en getier (want dat was er toch ook wel) kreeg ik de database aan de praat. Vervolgens was er veel gepiel met kleurtjes en plaatjes en cijfertjes in de code en nog meer gevloek en getier. Maar ik had het voor elkaar! Ik veranderde dit thema in deze site en nu ben ik belachelijk trots op mezelf. Een soort trots die ik ook heb wanneer ik niet met de Franse slag door mijn huis ben gegaan (stapeltjes maken en kasjes volproppen en een beetje slalommen met de stofzuiger) maar eens een keer echt goed heb schoongemaakt (dus ook -onder- het bed en de bank en die stapels eindelijk weggegooid). Dan schreeuw ik het van de daken en moet iedereen het weten. Dus bij deze:
IK HEB WORDPRESS AAN DE PRAAT! GOED HE!!!
Zo. Nu mogen jullie knikken en zo ongeinteresseerd mogelijk ”goh. Leuk voor je…’ zeggen en dan stort deze nerd volmaakt trots en tevreden in wegens slaapgebrek. ZZzzzz. Zalige zondag!
Ik ben gecast als slechterik in de kinder tv serie: Xmix. Ik speel een kapster die juwelen steelt van haar klanten. De serie is een soort kruising tussen de powerrangers en scoobydoo. Strakke latex pakjes en flitsende helmpjes, onzichtbaarheid- en andere krachten gecombineerd met een liedje en een boef. Het is altijd geweldig om een slechterik te spelen dus dit was erg leuk. De draaidag was vandaag! Ik heb veel gerend en eindig, zoals een slechterik gewend is: mokkend en vastgebonden. Yay! Setdagen zijn blije dagen!
Wegens onvoorziene omstandigheden is Wordplay bij ABC Treehouse vanavond afgelast. Wij spelen onze scene dus niet vanavond maar volgende maand. Hou ons in de gaten!
Het moet even afgeklopt worden, maar bij mijn ouders is er tot op de dag van vandaag nog nooit ingebroken. Toegegeven, er zijn een paar fietsen gejat. Maar die stonden in de tuin achter het huis. Mijn vaders koffertje is ook een keer gestolen, maar dat tellen we voor de overzichtelijkheid niet mee, want dat was niet thuis. Mijn ouderlijk huis is altijd van inbraak beschermd gebleven, wat ik nog steeds een wonder vind, gezien de anti-inbraak maatregelen die mijn vader nam wanneer wij op vakantie gingen.
De gordijnen werden in stevige pas en een ferme ruk dichtgetrokken en op verschillende lampen kwam een tijdschakelaar.
Ik vond het geluid dat zo’n schakelaar maakte altijd geweldig, maar ik had als klein meisje al niet echt de indruk dat het een doeltreffende boevenverschrikker was. En die gordijnen al helemaal niet, omdat dichte gordijnen inderdaad impliceren dat er iemand in huis moet zijn om ze dicht te doen, maar dit effect wordt vervolgens volledig tenietgedaan doordat diezelfde gordijnen 3 weken dicht zijn en bewijzen dat er niemand thuis is om ze weer open te doen. In mijn verbeelding zag ik de inbrekers breed grijnzend in de bosjes liggen (want dat doen boeven) en tegen elkaar zeggen: “Het is weer 5 over 8, daar springt de lamp in de woonkamer aan! Net als gisteren, en eergisteren en de dag ervoor! GNA-GNA-GNA-GNA!”
Niks kon deze boeven echter voorbereiden op het meest vernuftige wapen in mijn vaders arsenaal. In de woonkamer, duidelijk zichtbaar op de vloer, lag dit sterke staaltje van beveiliging:
Ik hoor jullie denken, “Is dat… is dat… een ordinaire babyfoon?.”
Correct.
En jullie buigen nog wat dichter naar het beeldscherm om mijn vaders handschrift te ontcijferen:
“Niet uitzetten. Geeft direct actie!”
“Wat gebeurt er dan als we hem uitzetten?” vragen jullie je waarschijnlijk af.
Kleine voetnoot: het terugluister gedeelte van deze babyfoon was er niet, dus er gebeurde helemaal niks. Er was geen grot met agenten die bij een zendertje zaten. Dit was het. Een halve babyfoon met een handgeschreven waarschuwing dat ze het ‘alarm’ vooral niet moesten uitzetten.
Je zou inderdaad denken dat na het gigantische lachsalvo van de hele familie bij de introductie van deze boeven-afleider, mijn vader overtuigd was dat dit misschien niet het meest overtuigende en effectieve beveiligingssysteem ooit is. Tenzij je de inbrekers zichzelf een hartaanval wilt laten lachen. Nee, hoor. Ieder jaar installeerde hij het weer. Mijn ouders zijn laatst een weekendje weg geweest en gezien het feit dat ik dit ding net weer op de studeerkamer tegenkom, vrees ik dat hij nog steeds in gebruik is.
Ik voel me meteen weer een stukje veiliger. Misschien iets voor Prorail?
De techniek staat voor alles tegenwoordig! Ik schrijf en verzend dit op en via mijn telefoon in de trein, terwijl het Twentse landschap aan me voorbij glijdt bij een vuurrode ondergaande zon. Ik verbaas me dagelijks over het gemak waarmee we tegenwoordig alles kunnen opzoeken en overal meteen kunnen delen met de rest van de wereld. Leg dat maar eens uit aan de jezelf van 20 jaar geleden. Ik ben er stil van.
Een stuk minder stil was het op Deventer Centraal. Een stelletje idioten (Prorail) heeft het volgende bedacht:
Veilig gevoel? Natuurlijke geluiden? Verkort wachttijd gevoel?
Niks van dat alles! Klik het geluidsfragment maar eens aan.(onderaan deze link). Mijn mond viel achteraf open van verbazing over het feit dat ze natuurgeluiden hebben willen nabootsen. Bovendien vallen klankschalen, samen met de didgeridoo, de panfluit en het draaiorgel in de categorie “instrumenten” die verboden zouden moeten worden. Ik had het gevoel dat ik ineens in een David Lynch film terecht was gekomen. Rustgevend, voor mensen die zichzelf heerlijk in slaap sussen met Eraserhead.
Nergens stond aangegeven waar het voor was, alleen dat het een geluidstest was. Ik gokte dat het was om hangjongeren weg te jagen.
Het desorienteerde me, ik werd onrustig, nee, knettergek! Ineens begreep ik waarom de gevangenen van Guantanamo Bay de geluidsmartelingen het ergst vonden. Na 5 minuten stond ik op het punt om mijn oren van mijn hoofd trekkend zo hard te gaan krijsen, dat alle mensen die op dat moment op het perron aanwezig waren zich onmiddelijk in blinde paniek voor de trein zouden hebben gegooid. Het damcident van 5 mei zou er niks bij geweest zijn.
Prorail, hou er onmiddelijk mee op, stelletje sadisten!!
Sommige mensen verzamelen postzegels, anderen doen aan squash, weer anderen verzamelen gebruikte zakdoekjes of gaan een paar keer per jaar parachute springen. Ik heb andere hobbies.
Ik doe bijvoorbeeld regelmatig aan WZMS. Het is een heerlijk evenement waarbij allerlei elementen gecombineerd worden, een beetje zoals de biatlon.
WZMS staat voor Waar Zijn Mijn Sleutels en het begint als een denksport, zoals Sadoku of schaken,(waar zijn mijn sleutels?) maar deze denksport wordt halverwege gecombineerd met een soort spoorzoeken (in mijn tas? Mijn jaszak? Mijn broekzak misschien?) om uiteindelijk over te gaan in een contactsport zoals worstelen of rugby waarbij ik in blinde paniek willekeurige mensen door elkaar schudt (WAAR ZIJN MIJN SLEUTELS!!!!!! GEEF ME MIJN SLEUTELS!!!) in hoop op het verlossende antwoord.
Ten slotte is er nog het welbekende belspel waarbij ik derden opbel die eerst drie keer mogen raden waar mijn sleutels zijn. Raden ze dit, dan win ik mijn sleutels. Verliezen ze dit dan moeten ze mij helaas hun eigen reserveset van mijn sleutels afstaan. Dit klinkt misschien hard, maar dit zijn de regels van het spel en regels, waarde lezers, zijn immers regels.
Ik beoefen deze hobby al jaren.
Zo was er de keer dat ik mijn fietsensleuteltje verloor in een onaangestoken paasvuur.
En de keer dat ik mijn huissleutels aan mijn fietssleutel had laten zitten die in een fiets zaten die ter reparatie bij de inmiddels gesloten fietsenmaker stond en ik bij een vriendin moest overnachten.
En er was die vakantie waar ik mijn fietsensleuteltje verloor in de duinen van Schiermonnikoog.
Om nog niet te spreken van de talloze keren dat ik de deur achter me dicht trok om me op dat exacte moment te realizeren dat mijn huissleutels nog binnen lagen.
Ook had ik er een handje van om, bij wijze van uitdaging, een extra wedstrijdelement toe te voegen. Dan zorgde ik er bijvoorbeeld voor om een gewoonte te kweken van het mijn sleutels met een zwierige zwaai achteloos de kamer inslingeren op het moment dat ik thuis kwam, zodat ik bij een volgend vertrek eerst een goed uur moest zoeken waar ze terecht gekomen waren.
Omdat deze hobbie helaas wat prijzig werd vanwege het vele sloten veranderen en mijn aanzien daalde onder vrienden en familie, die mij maar een chaoot begonnen te vinden en mij hun sleutels niet meer wilden toevertrouwen, heb ik er een tijdje de brui aan gegeven. Ik veranderde mijn levensstijl radicaal; er kwamen 3 vaste plekken voor mijn sleutels. Ik bedwong de neiging om mijn sleutelbos met een zwierige zwaai achteloos de kamer in te slingeren. Ik sloot de voordeur niet zonder de juiste sleutelbos duidelijk in zicht, in mijn hand te hebben.
Maar mensen, bloed kruipt waar het niet gaan kan. Soms kriebelt het even en moet je even testen of je het nog kan. Ik kan het nog. Vandaag vergat ik wederom om mijn huissleutels van mijn fietssleutelbos te halen en kwam hier traditiegetrouw pas achter nadat de fietsenmaker al een uur gesloten was. Dit veroorzaakte een crescendo van stress, maar in een bloedstollende finale bleek de fietsenmaker de held van de dag. Na het belspel en ver na sluitingstijd haastte hij zich speciaal voor mij naar de fietsenzaak en overhandigde hij mij de hoofdprijs:
De cursus is leuk en leerzaam tot nu toe! Marina is erg aardig, de cursusgenoten ook. We hebben scenes gedaan uit Bride Flight, Floor Faber en Flikken Maastricht.
Ik kijk uit naar Maandag, dan komt Michiel Ten Horn ons regisseren.
Ik heb zijn korte film “Arie” gezien op het Nederlands Film Festival vorig jaar en dat was echt genieten. Ik ben een grote fan van korte films en dit is een hele leuke. Aart Staartjes en Eric van Der Donk zitten er in. Ik geloof dat iedereen die veel naar Klokhuis en Sesamstraat heeft gekeken (wie niet?) al enthousiast grijnst bij de gedachte.
