Brunette!
Posted by cableclair on September 24, 2010
Casting mensen opgelet! Sinds afgelopen Maandag ben ik weer een Brunette! En dat houd ik voorlopig ook zo.
Reminder! Vanavond Premiere Kijken naar Sacha!
Posted by cableclair on September 18, 2010
Kijken naar Sacha gaat op vanavond om 21.00 in de Steigerzaal van de Lindenberg in Nijmegen in premiere. Kaarten voor de premiere zijn telefonisch te reserveren bij de Lindenberg (024 3273737).
Het zijn geen losse kaarten – het festival heet Gevaarlijk Goed, en je moet op tijd bij de zaal zijn als je het per se wilt zien. Een kaartje voor het festival is 5 euro. Het programma onderdeel heet Cut the Crap.
Xmix- De Kettingen
Posted by cableclair on September 17, 2010
Superslapstick kindertv time! Hier is mijn aflevering van X-mix waar ik de kapster slechterik speel:
(mocht de video het niet doen: klik hier)
Caspar gaat op avontuur
Posted by cableclair on September 7, 2010
Twee jaar geleden, op een koude nacht in oktober, verdronk een jongen zichzelf bij mij in de gracht. Mijn buurvrouw en ik waren de enige getuigen. Laat in de nacht hoorde ik geschreeuw en toen ik uit het raam keek, zag ik hem spartelen en regelmatig kopje onder gaan, terwijl mijn buurvrouw de politie al aan de lijn had. “Ik heb de politie al gebeld!” schreeuwde ze hem toe.
Ik snelde de trappen af naar beneden, maar toen ik bij de gracht aankwam, was hij kopje onder. Er was geen rimpeltje op het wateroppervlak meer te zien. Het was donker en er was niemand op straat. Als hij niet had geschreeuwd was hij in onopgemerkt verdronken en een paar dagen later boven komen drijven. Maar hij had geschreeuwd. “Sorry”, had hij geroepen, keer op keer, in een hoog paniekerig dun stemmetje. Zijn jasje lag verlaten op de kade. Ik mocht het niet aanraken en ik mocht niet in het water springen.
Mijn buurvrouw jammerde “Dat ik dit nog moet meemaken, ohhhh hij komt niet boven, hij komt niet boven, hij komt niet boven.” Hij kwam niet boven. De duikers waren onderweg. Vijf minuten gingen voorbij. Hij kwam niet boven. Het werden er tien. De duikers arriveerden.
Hij kwam niet boven. Ik wees waar hij ongeveer had gezwommen. Tegen de tijd dat de duikers in het water waren, waren er nog eens vijf minuten voorbij. Twintig minuten. Ze vonden hem snel. Lijkbleek trokken ze hem uit het water. Ze begonnen met reanimeren en tot mijn verbazing schreeuwde een broeder op een gegeven moment: “Hij leeft!” Later zou ik in het Parool lezen over de helden van de duikbrigade en het gouden uurtje.
De volgende ochtend bleek hij nog 6 uur geleefd te hebben maar alsnog te zijn overleden. Gezonde mensen hebben een gouden uurtje. Deze jongen was helaas verre van gezond geweest. Een week later ontving ik een e-mail van zijn ex vriendin. Het bleek een aan speed verslaafde jongen met een traumatische jeugd en Borderline die volledig de weg kwijt was geraakt en het leven niet meer zag zitten. Hij had zijn kameraden in het verslavingshuis en de coffeeshop uitgebreid de hand geschud en vaarwel gezegd en was vervolgens begonnen zijn laatste avontuur, bij mij in de gracht.
Ik besloot het voorval een plek te geven en wel in mijn aquarium. Ik kocht een goudvis en noemde hem Caspar. Ik geloof niet in reïncarnatie maar het ik vond het een mooi idee, dat er een Caspar doorleefde op de wereld, die alleen maar kon ademen onder water, daar waar een Caspar was verdronken omdat hem die gave ontbrak. Ik zou Caspar zo lang en zo goed mogelijk verzorgen.
Het bleek een maand vol dood en verderf. Diezelfde maand kwam er nog een vis bij, Diana. Een of andere idioot had het in zijn hoofd gehaald dat mijn voormalige tekenlerares dood moest. Ik was het absoluut niet met hem eens, maar daar heeft hij zich helaas niks van aangetrokken. De vis Diana heeft nog een jaar in haar nagedachtenis rondgezwommen, om er vervolgens ook de brui aan te geven.
Vis Caspar raakte afgelopen week een betrokken in een tragisch ongeluk. Het filter was op mysterieuze wijze spontaan naar de bodem gezakt, op het moment dat Caspar er net onder zwom. Zijn staart kwam klem te zitten onder het filter. Of het ook een zelfmoordpoging is geweest, of slechts een tragische speling van het lot, weet ik niet, maar toen ik het gisteren ontdekte, had ik geen idee hoe lang hij zich al in deze benarde positie bevond. Ik bevrijdde hem zo snel ik kon, maar Caspar had er geen zin meer in. Lusteloos hing hij rond in de bak. Ik voelde me ontzettend schuldig. Hij deed geen moeite om te zwemmen en wanneer hij voor de vorm af en toe een slag maakte met zijn vin, bleek dat hij niet eens meer rechtop kon zwemmen, al had ie het gewild. Hij kon alleen nog maar scheef door het water heen zuchten. Ik weet niet of vissen kunnen zuchten, maar het leek er verdacht veel op. Ik wachtte tot hij dood ging. Een half uur. Twee uur. Een dag ging voorbij. Hij ging niet dood.
Vanmorgen keek ik weer in de bak. Caspar was nog steeds niet dood. Hij hing daar maar, lusteloos. Zuchtend. Zijn dood geduldig afwachtend.
Ik kon het niet meer aanzien. Ik was in dubio. Zou ik hem gewoon laten doodgaan in de bak? Hier zat niet bepaald verbetering in. Hoe lang ging dit nog duren? Zou ik hem op het droge leggen? Hoe lang zou het dan duren?
Ik legde het voor aan mijn zus. “Stuur hem op avontuur! Hop de wc door. Als een achtbaan.” zei ze. Ik deed het. Ik besloot dat Caspar het zo gewild had. Go with a bang! Dramatisch en spectaculair, net zoals die andere Caspar. Caspar stribbelde niet eens meer tegen, toen ik hem uit de bak viste. Hij was uitgevochten. Gedwee landde hij in de wc. Ik zwaaide nog een keertje en trok door. “Dag Caspar,” mompelde ik nog. Daar ging ie, op zijn laatste avontuur.
Premiere Kijken Naar Sacha
Posted by cableclair on August 28, 2010
Kijken naar Sacha gaat op zaterdagavond 18 september om 21.00 in de Steigerzaal van de Lindenberg in Nijmegen in premiere. Kaarten voor de premiere zijn telefonisch te reserveren bij de Lindenberg (024 3273737).
Het zijn geen losse kaarten – het festival heet Gevaarlijk Goed, en je moet op tijd bij de zaal zijn als je het per se wilt zien. Een kaartje voor het festival is 5 euro. Het programma onderdeel heet cut the crap.
Jagen. Deel 2.
Posted by cableclair on August 27, 2010
Ik had zelf nog nooit een stereo installatie gehad. Een casettedeck wel. Het was een afdankertje van mijn broer. Ik draaide er bandjes op van Tori Amos, Melissa Etheridge en de bandjes met liedjes die ik zelf opnam van de radio. Die nam ik dan zo vaak over elkaar heen op dat ik de oude nummers zachtjes door de nieuwe nummers heen kon horen en daar achteraf nostalgisch naar terug verlangde.
Het klepje ontbrak. Regelmatig kwam zo’n bandje namelijk met een snel slurpgeluid volledig klem te zitten terwijl het tape er aan alle kanten als een waterval uitstroomde en ik oneindig lang met een potloodje in het wieltje moest draaien om alles weer redelijk op zijn plek te krijgen. Met een beetje pech, scheurde het tape en moest er plakband aan te pas komen.
Dit had bij mij op een dag tot zo’n ongelooflijke woedeaanval geleid, dat ik het klepje er in blinde drift met een rotschop aftrapte.
Ik maakte er nog een paar jaar gebruik van deze installatie, die nu nog meer bandjes slurpte omdat het klepje er niet meer voor zat. Uiteindelijk werd hij vervangen door een boom box (met cd speler!).
Maar vroeger, heel vroeger hadden wij thuis twee kleine oranje koffertjes met een platenspelertje erin van Phillips. De versterker zat ingebouwd in het koffertje zelf, je kon hem zo in het stopcontact te steken, geen aparte versterker, niks. Een voor mij en een voor mijn tweelingzus. Ik was verzot op dit platenspelertje en ik gebruikte hem vaak, terwijl de LP al een tijdje uit de mode was en iedereen al druk aan de cd’s zat.
Ik had zelf geen platen, maar mijn ouders hadden een LP van Simon en Garfunkel (Bridge over troubled Water). Ook was er nog een singeltje van Mickey Mouse en de bonestaak en een plaat waarop Martine Bijl liedjes zong over Ot en Sien. Beneden in de woonkamer werden er eigenlijk geen platen gedraaid, behalve 1 keer per jaar, met Kerst. Dan zetten mijn ouders altijd een paasplaat op. Een beetje verkeerd getimed misschien, maar Jezus had met beide feestdagen wat te maken en dat was goed genoeg in huize van Swaaij. Er stond een mariabeeld op, geloof ik.
Ik werd groter en de discman kwam in mijn bezit. Door de jaren heen veranderde mijn muzieksmaak; Ot en Sien en de platenspelertjes werden naar zolder verbannen en er kwam poppy muziek voor in de plaats, die vooral mijn vriendinnetjes geweldig vonden. Alleen luisterde ik stiekem depressieve en agressieve muziek, hoe kwader of melancholischer, hoe beter. Vanaf mijn veertiende kwam ik in aanraking met Tom Waits en via Tom Waits ontdekte ik Jazz, swing en big band. Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Charlie Parker en kornuiten kwamen mijn leven in gestroomd en die muziek is tot op de dag van vandaag het soort muziek waar ik het meest naar luister. Ik struinde de cd zaken en rommelmarktjes af en ontdekte dat die oude muziek vooral op LP’s veel goedkoper was. Inmiddels student, had ik daar wel oren naar! Het klonk nog beter ook!
Ik herinnerde me ineens het oranje koffertje, ging naar mijn ouders en huppelde naar zolder. Ik zocht en zocht, stootte mijn hoofd een paar keer aan de lage balken, maar het mocht niet baten.
De koffertjes waren weg.
Ik vroeg mijn moeder of ze ze ergens gezien had. Mijn moeder meldde mij nonchalant dat mijn vader ze een paar jaar geleden had weggedaan.
Ik kreeg direct een driftaanval. Het onrecht! De hardvochtigheid! Mijn oranje koffertje! Bruut weggedaan! Door mijn bloedeigen vader! Dat ik er jarenlang niet naar had omgekeken, vond ik een belachelijke reden. Dat ik al een paar jaar niet meer thuis woonde en de koffertjes maar wat lagen te verstoffen, deed er voor mij niet toe. Ik heb het hem nooit meer vergeven.
Jarenlang zocht ik naar mijn oranje koffertje. Iedere koninginnedag weer. Ik vond een soortgelijk exemplaar op het Waterlooplein, maar dan in een grijze uitvoering. Op een dag ging hij stuk, en ik ging weer platenspelerloos door het leven. Ik bleef zoeken naar het oranje koffertje.
Opeens was daar mijn huidige appartement. Met de aparte slaapkamer, stoelen, het bed, de tafel en de lelijke kast. Met de Big Time vhs en de wasmachine. Dat was boffen! Maar dat was nog niet alles.
Mijn huisbazin liet de stereo installatie ook staan. “Die mag je gewoon gebruiken, hoor.”
Ik was helemaal in mijn nopjes. Eindelijk weer een platenspeler! Eenmaal verhuisd, probeerde ik hem meteen uit. Er lag een singeltje op van een Nederlandstalig bandje dat ik niet kende. Ik zette hem op. Ik vond ze niet zo goed.
Lang kreeg ik de tijd niet om ernaar te luisteren, want de naald was versleten en hield er na een paar maten mee op. Ik prutste er nog wat aan en hij brak af. Ik wilde een driftbui instarten maar besefte net op tijd dat ik deze platenspeler in bruikleen had en hield me in. Tijd voor een nieuwe naald.
Een week geleden liep ik tegen een winkeltje aan in de Jordaan: Flesch Records. Het is een klein groezelig winkeltje met in de etalage…. een koffertjeplatenspeler! Ik was meteen verliefd op het winkeltje. Het winkeltje was dicht. Ik probeerde het eergisteren weer. Het winkeltje was weer dicht. Vanmiddag was ie ineens open. Het was een platenwinkel zoals een platenwinkel behoort te zijn: er kwam warm gloeilampenlicht uit en er klonk funky muziek, duidelijk van een platenspeler. Het rook er nostalgisch. Nou ja, nostalgisch… het stonk er naar sigaretten en zweet en stof. Veel sigaretten. Het stond er vol platen. Helemaal achterin zat een man die precies bij het winkeltje paste. Hij was ergens in de 50, stonk intens naar sigaretten, zweet en stof. Hij had een dik Amsterdams accent en een goed gevoel voor humor. Een van de bakken had het label ‘vrouwen’. Daarachter was er de sectie ‘lekkere vrouwen.’ Ik moest er breed van grijnzen. De man legde uit dat ‘vrouwen’ echt konden zingen en dat ‘lekkere vrouwen’ er eigenlijk alleen maar lekker uit zagen op de hoes.
Ik was de naald onderweg natuurlijk verloren. Het bleek nogal nauw te komen, wat platenspelernaalden betreft. Speciaal voor mij bleef hij nog wat langer open, zodat ik naar huis kon snellen om fototjes te maken van de platenspeler. Ik snelde naar huis en weer terug en terwijl hij probeerde uit te vogelen welke van de duizenden mogelijkheden de juiste was voor mijn platenspeler, vroeg ik nochalant naar het grijze koffertjeplatenspelertje dat in de etalage stond. Ja die was te koop.
“Ik heb hem ook in oranje. Kijk, daar.”
Mijn hart sloeg over. Ik keek en daar was ie:
een oranje koffertjeplatenspeler. Ik kocht hem meteen en stamelde dat dat precies het koffertje was dat ik vroeger had. Ik nam er meteen een singeltje van Frank Sinatra bij. Dolblij ging ik weer naar huis.
Ik belde meteen mijn zus op, die me vertelde dat dat hem niet precies was. Ik belde chagarijnig mijn ouders op om mijn gelijk te krijgen, maar ze bleken het nog met mijn zus eens te zijn ook. Ik was kwaad op mijn geheugen. Het uiterlijk van het grijze koffertje was in mijn herinnering blijkbaar samengesmolten met het oranje koffertje en had een nieuwe herinnering gemaakt van het oranje koffertje, maar lang duurde mijn woede aanval niet. Ik heb namelijk weer een koffertjeplatenspeler. Een oranje! Hij is het net niet, maar goed genoeg. En hij klinkt geweldig. Ik kan weer lekker plaatjes draaien! Jacht volbracht.
Jagen. Deel 1.
Posted by cableclair on August 26, 2010
“Laat je nog meer dingen staan?” vroeg ik mijn kersverse huisbazin. We hadden net het contract getekend. Ik was bijzonder in mijn nopjes. Dit appartement ging me per maand de helft van mijn vorige kosten schelen, en het was een keer of 3 zo groot. Een aparte slaapkamer!
“Het bed. Die kast. Die kast. Die tafel als je wilt. De stoelen.”
Ik knikte er eens een paar keer bij. Dit was nog beter dan ik ooit had kunnen bedenken. Toegegeven, die kast was spuuglelijk. Maar ik had geen kast. Het kleinere kastje was ook best lelijk, maar mijn aquaria zag ik er in gedachten al op staan. Er stond een stereo installatie op. In het kastje zelf stonden een paar platen en wat video’s. Mijn hart stond even stil.
“Goh,” zei ik, terwijl mijn stem bijna oversloeg van ingehouden enthousiasme “Je hebt Big Time.”
“Ja, die had een vriend me ooit gegeven. Ik vond hem niet zo-”
“Ik-ik-ik ben er al jaren naar op zoek en nu ligt hij zomaar hier!”
Een van de beste concert registraties ooit. , Toen ik er jaren geleden achter kwam dat er ook een film bij hoorde, had ik het album al grijsgedraaid. De film was helaas alleen op VHS te verkrijgen en daarmee was ik toen al zo’n twintig jaar te laat. Hij was al jaren uit de handel; een uiterst zeldzaam collectors item. Een DVD was er niet. De gelukkige fans die een kopie te pakken hadden gekregen, piekerden er niet over om er afstand van te doen. Ik hoorde jammer genoeg bij het andere kamp: De bittere achter-het-net-vissers. Online kwam ik een digitaal geripte versie tegen van matige kwaliteit waar ik me mee troostte, maar dichter in de buurt dan dat kwam het er niet van. (Nu kun je deze versie overigens ook in stukken geknipt op youtube terugvinden, met bijbehorende kwaliteit).
Ik bleef op jacht, schuimde alle nieuwsgroepen af, Ebay, Google, ik hield mijn ogen open op rommelmarkten; niks niks niks. En nu, na een jarenlange zoektocht, was hij daar ineens, zomaar.
“Wil je hem hebben?”
Ik zei zo snel mogelijk ja, voor ze zich zou kunnen bedenken. Ze wilde er niks voor hebben. Mijn dag kon niet meer stuk. Het feit dat ik al een paar jaar geen videorecorder meer had, deed even niet ter zake. Nu heb ik nog steeds geen videorecorder, maar ach, ik heb Big Time. Op VHS. Lekker puh! Jacht volbracht.
Site Kijken Naar Sacha Online
Posted by cableclair on August 18, 2010
De website van Kijken Naar Sacha is online!
ZZZZzzz
Posted by cableclair on August 10, 2010
Vannacht was de laatste draaidag van de korte film Kijken Naar Sacha en ik begin zo met mijn eigen, langere project: Kijken Naar De Binnenkant Van Mijn Oogleden. Hier zijn alvast wat foto’s via Olivier Nijs(de geluidsman):
WordPress
Posted by cableclair on August 1, 2010
Omdat ik me al maanden dood ergerde aan het feit dat Blogger had besloten geen ftp meer te ondersteunen en ik daarom moest overstappen op blogspot waardoor mijn weblog gedeeltes niet meer op mijn eigen site gehost werden en er een lelijke balk boven mijn site kwam, ben ik overgestapt op WordPress.
Ik wilde dit al heel erg lang want WordPress heeft allerlei handige gadgets en ik heb nu heel gemakkelijk alle onderdelen van mijn site met elkaar kunnen combineren, zodat het wat overzichtelijker is allemaal. Er was maar 1 probleem: WordPress is superintimiderend. Ik was er in het verleden al een keer halfslachtig mee begonnen, maar heb het toen gefrustreerd aan de kant geschoven. Ik ben een ongelooflijke nerd, maar van CSS raak ik altijd in de stress en heb ik in het verleden altijd omzeild. (Zonde, want het is best handig). Bij het idee alleen al van het zelf moeten aanmaken van een database kreeg ik spontaan vlekken in mijn nek.
Afgelopen vrijdag besloot ik het er nog 1 keer op te wagen. Xaviera, WordPress prinses, zei dat het allemaal wel meeviel en dat ze een cursus WordPress aanbood op Contentgirls. Ik ging er eens een hele nacht voor zitten en verdomd! Na veel gevloek en getier (want dat was er toch ook wel) kreeg ik de database aan de praat. Vervolgens was er veel gepiel met kleurtjes en plaatjes en cijfertjes in de code en nog meer gevloek en getier. Maar ik had het voor elkaar! Ik veranderde dit thema in deze site en nu ben ik belachelijk trots op mezelf. Een soort trots die ik ook heb wanneer ik niet met de Franse slag door mijn huis ben gegaan (stapeltjes maken en kasjes volproppen en een beetje slalommen met de stofzuiger) maar eens een keer echt goed heb schoongemaakt (dus ook -onder- het bed en de bank en die stapels eindelijk weggegooid). Dan schreeuw ik het van de daken en moet iedereen het weten. Dus bij deze:
IK HEB WORDPRESS AAN DE PRAAT! GOED HE!!!
Zo. Nu mogen jullie knikken en zo ongeinteresseerd mogelijk ”goh. Leuk voor je…’ zeggen en dan stort deze nerd volmaakt trots en tevreden in wegens slaapgebrek. ZZzzzz. Zalige zondag!
