0

Vertaalwerkzaamheden/Translation gigs/copy-writing

Posted by cableclair on December 10, 2015 in Blog |

Ik ben ook in te schakelen voor copy-writing, en vertaalwerkzaamheden, ENG-NL en NL-ENG. Ik heb een tijd in Amerika gewoond, en spreek en schrijf vloeiend Engels. Verder heb ik een tijd gestudeerd aan de lerarenopleiding Engels. Uiteraard is Nederlands ook geen probleem.

Ik heb veel ervaring met vertaal- en schrijfwerk, o.a. voor de websites http://www.hotelleidsegracht.comhttp://www.jandoets.nl, http://www.hungry.nl, en http://www.PetCrate.nl. Verder heb ik een tijd bij het Parool gewerkt, voor de culturele agenda. Met SEO kan ik ook pima uit de voeten, aangezien ik bij Spotzer heb gewerkt. Neem vooral contact met me op via cableclair@gmail.com, ik help je graag met je teksten.

—-

You can book me for copy-writing and translation work, as well! ENG-NL and NL-ENG. I’ve lived in the United States for a while, and write and speak perfect English. I’ve also studied for a teacher degree English. Naturally, Dutch is no problem for me, as it is my native language.

I’ve got a lot of experience with translation and writing gigs, i.e. the websites http://www.hotelleidsegracht.comhttp://www.jandoets.nlhttp://www.hungry.nl, and http://www.PetCrate.nl.  Besides that, I’ve worked for Dutch newspaper the Parool, writing for the cultural listings. SEO is no problem for me either, since I’ve worked for Spotzer. Please, feel free to contact me at cableclair@gmail.com , and I’ll be glad to help you with your texts.

0

Sidekick Bramadeus (It’s Complicated)

Posted by cableclair on February 12, 2013 in Acteren, Blog |

5 Februari was ik sidekick in het radioprogramma Rock Me Bramadeus van Bram van Splunteren, op KX radio, samen met Martin Buitenhuis (van Van Dik Hout) en Martje Schoemaker. Er wordt gebouwd aan een It’s Complicated top 100 en ik mocht wat nummers bijdragen, over complicaties in de liefde. Yay! Plaatjes draaien!

UUR 1.
UUR 2.

Speciaal voor jullie ook nog mijn volledige suggestielijst, omdat, als ik eenmaal aan het mixtapen geslagen ben, niet meer kan stoppen.

0

Hondenfluisteraar

Posted by cableclair on September 21, 2012 in Blog |

Ik was vandaag op het hondenlosloopveld in het Vondelpark. Ik was omringd door tientallen honden, die uitzinnig achter elkaar aanholden en vol overgave aan elkaars anus snoven. Hun baasjes waren druk met elkaar in gesprek of in innige omhelzing met hun Duitse Herder, kirrend termen slakend als “Oh jaaa!” en “Ben je jaloers op Kai!?
Jaaaa he!”. Ik zat wat verloren op het bankje en nam het allemaal vol verwondering in mij op.

Een grote hond had al minutenlang behoorlijk vals naar de andere honden staan happen en liet met gekrulde lippen grommend blijken dat ie geen tegenspraak dulde. Ik zat er vlak naast en dit was voor mij het teken om maar eens op te staan en te vertrekken, voordat deze hork mijn veel kleinere oppas chiwuaua aan stukken zou scheuren. Zijn baasje zou dit niet waarderen en bovendien betrof het hier Mucha de Wonderhond, mijn zingende varietee-partner. Met een dode hond zou onze act een stuk minder goed werken, daar was ik zeker van. Mucha had zich inmiddels even onder het bankje verstopt. Hij was juist omvergelopen door een iets te enthousiaste jongeling.

“Mucha… Muucha,” riep ik, heel zachtjes. Beleefd. Ik had mezelf beloofd om niet als een blerend viswijf te gaan schreeuwen. Ik probeerde krampachtig als een doorgewinterde hondeneigenaar over te komen. Ik had nog nooit eerder op een hond gepast. Alfa. Macht. De baas zijn. In controle. Dat was het plan. En vooral de hond niet kwijt raken.

Mucha schoot vervolgens weg, achter een andere hond aan.

“Mucha.” Ik liep op Mucha af. “Mucha.”

“Probeer je haar te pakken? Nou, dat is dus het LAAAAATSTE wat je moet doen. Achter haar aan lopen. ” Ik draaide me om en stond oog in oog met een vrouw met wel 8 aangelijnde honden. Ah. Een professional.

“Erm.. ik..euh.” Ik wilde haar nog zeggen dat Mucha toch echt een mannetje was, maar deze hondenfluisteraar vervolgde schreeuwend de rest van haar ongevraagde advies: “Je moet gewoon WEG lopen. GEWOON. WEG. Lopen. Haar naam terloops even roepen en dan komt ze ZO achter je aan. ”

“O. Nou! Dank je.” Ik knikte nog maar eens dankbaar.

“DOTAN!!! DOTAN!!!” , krijste de vrouw naar een hond in de verte. “Ze lijkt het wel naar haar zin te hebben. Heb je haast?” Er zat een zweem van minachting in haar stem.

Hij. Het is een Hij. “Oh nee hoor. Geen haast. Ik ehhh. Ik blijf nog even.”

Ze beende met ferme passen een paar meter richting Dotan en floot vervolgens zo hard mogelijk op het hondenfluitje dat om haar nek hing. Ik keek verdwaasd wat naar de andere honden, vermeed oogcontact met de baasjes en verlangde intens naar mijn ex-katten. Opeens werd ik opgeschrikt door gepiep. Mucha! In wilde paniek.

Tot mijn afgrijzen had de expert Mucha in een soort wurggreep bij zijn halsband. “Hier, je kunt haar nu pakken!!” Mucha probeerde uit alle macht weg te komen. Spartelend smeekte hij om genade. Ik snelde op haar af en pakte Mucha onmiddelijk op. “Hartelijk bedankt!”, siste ik fel. Ik kon er met moeite nog een glimlach uitpersen en maakte dat ik weg kwam. Een gigantische klap op haar kanus! Dat kon ze krijgen! Ik draaide me nog een keer om en zag haar met gespreide armen in het midden van het veld staan. Het hondenfluitje ging door merg en been. Haar honden dartelden in een cirkel om haar heen en vanuit de verte kwam Dotan op haar afgerend. Ik sprak Mucha zachtjes toe, “Dat was schrikken he, wat een stomme mevrouw.”
(more…)

0

Jukebox: Anna Calvi

Posted by cableclair on January 11, 2011 in Aanraders, Blog, jukebox, Muziek |

Even schaamteloos reclame maken, maar wanneer ik enthousiast ben over een artiest deel ik dat graag.
Vorig jaar zag ik haar openen voor Grinderman en ik was onder de indruk: Anna Calvi!

Anna Calvi

Haar muziek heeft iets Tarentino- achtigs, een krachtige vrouw met vurige lipstick die als een virtuoos op een gitaar staat te raggen met een geweldige stem die iedereen weg blaast. Gelukkig voor ons wordt haar album op het moment gestreamed bij de Guardian. Snel erheen en luistert!
Ze tourt op het moment door Europa. Volgende week komt haar album uit en 14 januari al treedt ze op bij het Eurosonic festival in Groningen. 10 Februari staat ze in de Bitterzoet in Amsterdam! Gaan!

2

De Afgrijselijk Slecht Nieuws Blik

Posted by cableclair on December 13, 2010 in Blog |

De heren achter de tafel van de persconferentie houden zich kranig en weten het nieuws zo beheerst mogelijk te brengen, maar hun gelaat spreekt anders. Ik kijk en luister en mijn gezicht vouwt zich in precies dezelfde expressie.

Het is precies dezelfde blik die mensen in hun ogen hebben wanneer ze voor het eerst zien dat er er zich een tweede vliegtuig door de Twin Towers boort en het dus geen ongeluk is. De blik die mensen hebben wanneer ze horen dat er met hun dierbare ‘iets gebeurd is onderweg’, in combinatie met een enorme vrachtwagen en zeven maal over de kop.

De blik die ik zelf had op 13 mei 2000, toen ik na wat lage brommende knallen naar de lucht stond te kijken in de tuin van mijn ouders en een enorme zwarte rookwolk in de lucht zag hangen. Op 2 November had ik hem ook. Toen was er ook ‘iets gebeurd onderweg’, maar dan in combinatie met kogels en een zwaard.

Ik had hem toen ik hoorde dat de jongen uit mijn klas die was overleden niet de jongen was met keelkanker, waarvan iedereen het verwachtte, maar dat het Jurgen was, mijn stagemaatje. Begin 20. Van de trap gevallen.

De blik overviel me toen er bij de Facebook status update van vriendin Katarina slechts haar naam stond, en daarna April 11 1980 – October 26 2010.

Het is de Afgrijselijk Slecht Nieuws blik. Je herkent hem onmiddelijk bij anderen en neemt hem gelijk over. Je gezicht zet zich schrap en bereid zich voor op wat er gaat komen. Ik heb die blik helaas steeds vaker.

Kijkend naar die kinderdagverblijfdramapersconferentie hoor ik mezelf ineens dingen denken die niet passen bij een conflictontwijker.

Ik zag een tijd geleden een documentaire over moordlustige dieren. Dieren die dus niet moorden om te eten, maar een ander motief hebben. Deze documentaire had een enorme impact op me, het item over de chimpansees spande de kroon.

Een groep chimpansees rende achter een andere chimpansee aan, een bloedstollende klopjacht, dwars door de jungle. Met grote ogen zag ik vervolgens hoe ze hem naar de grond werkten. Ze schopten en trapten en beten en krabten hem onder flink gekrijs open, waarna vervolgens, als soort van grande finale, een van de chimpansees het slachtoffer met een enorme klauw bij zijn geslachtsorganen greep en deze er luid krijsend met slechts een ferme beweging compleet afrukte.

Vooral deze laatste handeling maakte een enorme indruk op me. Wat een geweld. En wat een gedetailleerd verfilmde verschrikkelijke vertoning. Vervolgens lieten ze hem dood bloedend achter.

Dat is de geschikte straf, hoor ik mezelf denken. Niet een spuitje, niet levenslang, niet gewoon gecastreerd of pilletjes om de lusten te remmen. De Chimp methode. Claartje toch! Ja, echt!

Bij dit soort berichten ben ik mezelf kwijt. Ontreddering. Dit soort gedachten volgen dan de Afgrijselijk Slecht Nieuws Blik en ik ben er nog niet over uit of ik dan ook een Afgrijselijk Slecht Mens ben.

2

Caspar gaat op avontuur

Posted by cableclair on September 7, 2010 in Blog |

Twee jaar geleden, op een koude nacht in oktober, verdronk een jongen zichzelf bij mij in de gracht. Mijn buurvrouw en ik waren de enige getuigen. Laat in de nacht hoorde ik geschreeuw en toen ik uit het raam keek, zag ik hem spartelen en regelmatig kopje onder gaan, terwijl mijn buurvrouw de politie al aan de lijn had. “Ik heb de politie al gebeld!” schreeuwde ze hem toe.

Ik snelde de trappen af naar beneden, maar toen ik bij de gracht aankwam, was hij kopje onder. Er was geen rimpeltje op het wateroppervlak meer te zien. Het was donker en er was niemand op straat. Als hij niet had geschreeuwd was hij in onopgemerkt verdronken en een paar dagen later boven komen drijven. Maar hij had geschreeuwd. “Sorry”, had hij geroepen, keer op keer, in een hoog paniekerig dun stemmetje. Zijn jasje lag verlaten op de kade. Ik mocht het niet aanraken en ik mocht niet in het water springen.

Mijn buurvrouw jammerde “Dat ik dit nog moet meemaken, ohhhh hij komt niet boven, hij komt niet boven, hij komt niet boven.” Hij kwam niet boven. De duikers waren onderweg. Vijf minuten gingen voorbij. Hij kwam niet boven. Het werden er tien. De duikers arriveerden.

Hij kwam niet boven. Ik wees waar hij ongeveer had gezwommen. Tegen de tijd dat de duikers in het water waren, waren er nog eens vijf minuten voorbij. Twintig minuten. Ze vonden hem snel. Lijkbleek trokken ze hem uit het water. Ze begonnen met reanimeren en tot mijn verbazing schreeuwde een broeder op een gegeven moment: “Hij leeft!” Later zou ik in het Parool lezen over de helden van de duikbrigade en het gouden uurtje.

De volgende ochtend bleek hij nog 6 uur geleefd te hebben maar alsnog te zijn overleden. Gezonde mensen hebben een gouden uurtje. Deze jongen was helaas verre van gezond geweest. Een week later ontving ik een e-mail van zijn ex vriendin. Het bleek een aan speed verslaafde jongen met een traumatische jeugd en Borderline die volledig de weg kwijt was geraakt en het leven niet meer zag zitten. Hij had zijn kameraden in het verslavingshuis en de coffeeshop uitgebreid de hand geschud en vaarwel gezegd en was vervolgens begonnen zijn laatste avontuur, bij mij in de gracht.

Ik besloot het voorval een plek te geven en wel in mijn aquarium. Ik kocht een goudvis en noemde hem Caspar. Ik geloof niet in reïncarnatie maar het ik vond het een mooi idee, dat er een Caspar doorleefde op de wereld, die alleen maar kon ademen onder water, daar waar een Caspar was verdronken omdat hem die gave ontbrak. Ik zou Caspar zo lang en zo goed mogelijk verzorgen.

Het bleek een maand vol dood en verderf. Diezelfde maand kwam er nog een vis bij, Diana. Een of andere idioot had het in zijn hoofd gehaald dat mijn voormalige tekenlerares dood moest. Ik was het absoluut niet met hem eens, maar daar heeft hij zich helaas niks van aangetrokken. De vis Diana heeft nog een jaar in haar nagedachtenis rondgezwommen, om er vervolgens ook de brui aan te geven.

Vis Caspar raakte afgelopen week een betrokken in een tragisch ongeluk. Het filter was op mysterieuze wijze spontaan naar de bodem gezakt, op het moment dat Caspar er net onder zwom. Zijn staart kwam klem te zitten onder het filter. Of het ook een zelfmoordpoging is geweest, of slechts een tragische speling van het lot, weet ik niet, maar toen ik het gisteren ontdekte, had ik geen idee hoe lang hij zich al in deze benarde positie bevond. Ik bevrijdde hem zo snel ik kon, maar Caspar had er geen zin meer in. Lusteloos hing hij rond in de bak. Ik voelde me ontzettend schuldig. Hij deed geen moeite om te zwemmen en wanneer hij voor de vorm af en toe een slag maakte met zijn vin, bleek dat hij niet eens meer rechtop kon zwemmen, al had ie het gewild. Hij kon alleen nog maar scheef door het water heen zuchten. Ik weet niet of vissen kunnen zuchten, maar het leek er verdacht veel op. Ik wachtte tot hij dood ging. Een half uur. Twee uur. Een dag ging voorbij. Hij ging niet dood.

Vanmorgen keek ik weer in de bak. Caspar was nog steeds niet dood. Hij hing daar maar, lusteloos. Zuchtend. Zijn dood geduldig afwachtend.

Ik kon het niet meer aanzien. Ik was in dubio. Zou ik hem gewoon laten doodgaan in de bak? Hier zat niet bepaald verbetering in. Hoe lang ging dit nog duren? Zou ik hem op het droge leggen? Hoe lang zou het dan duren?

Ik legde het voor aan mijn zus. “Stuur hem op avontuur! Hop de wc door. Als een achtbaan.” zei ze. Ik deed het. Ik besloot dat Caspar het zo gewild had. Go with a bang! Dramatisch en spectaculair, net zoals die andere Caspar. Caspar stribbelde niet eens meer tegen, toen ik hem uit de bak viste. Hij was uitgevochten. Gedwee landde hij in de wc. Ik zwaaide nog een keertje en trok door. “Dag Caspar,” mompelde ik nog. Daar ging ie, op zijn laatste avontuur.

2

Jagen. Deel 2.

Posted by cableclair on August 27, 2010 in Blog |

Ik had zelf nog nooit een stereo installatie gehad. Een casettedeck wel. Het was een afdankertje van mijn broer. Ik draaide er bandjes op van Tori Amos, Melissa Etheridge en de bandjes met liedjes die ik zelf opnam van de radio. Die nam ik dan zo vaak over elkaar heen op dat ik de oude nummers zachtjes door de nieuwe nummers heen kon horen en daar achteraf nostalgisch naar terug verlangde.

Het klepje ontbrak.  Regelmatig kwam zo’n bandje namelijk met een snel slurpgeluid volledig klem te zitten terwijl het tape er aan alle kanten als een waterval uitstroomde en ik oneindig lang met een potloodje in het wieltje moest draaien om alles weer redelijk op zijn plek te krijgen. Met een beetje pech, scheurde het tape en moest er plakband aan te pas komen.

Dit had bij mij op een dag tot zo’n ongelooflijke woedeaanval geleid, dat ik het klepje er in blinde drift met een rotschop aftrapte.

Ik maakte er nog een paar jaar gebruik van deze installatie, die nu nog meer bandjes slurpte omdat het klepje er niet meer voor zat. Uiteindelijk  werd hij vervangen door een boom box (met cd speler!).

Maar vroeger, heel vroeger hadden wij thuis twee kleine oranje koffertjes met een platenspelertje erin van Phillips. De versterker zat ingebouwd in het koffertje zelf, je kon hem zo in het stopcontact te steken, geen aparte versterker, niks. Een voor mij en een voor mijn tweelingzus. Ik was verzot op dit platenspelertje en ik gebruikte hem vaak, terwijl de LP al een tijdje uit de mode was en iedereen al druk aan de cd’s zat.

Ik had zelf geen platen, maar mijn ouders hadden een LP van Simon en Garfunkel (Bridge over troubled Water). Ook was er nog een singeltje van Mickey Mouse en de bonestaak en een plaat waarop Martine Bijl liedjes zong over Ot en Sien. Beneden in de woonkamer werden er eigenlijk geen platen gedraaid, behalve 1 keer per jaar, met Kerst. Dan zetten mijn ouders altijd een paasplaat op. Een beetje verkeerd getimed misschien, maar Jezus had met beide feestdagen wat te maken en dat was goed genoeg in huize van Swaaij. Er stond een mariabeeld op, geloof ik.

Ik werd groter en de discman kwam in mijn bezit. Door de jaren heen veranderde mijn muzieksmaak; Ot en Sien en de platenspelertjes werden naar zolder verbannen en er kwam poppy muziek voor in de plaats, die vooral mijn vriendinnetjes geweldig vonden. Alleen luisterde ik stiekem depressieve en agressieve muziek, hoe kwader of melancholischer, hoe beter. Vanaf mijn veertiende  kwam ik in aanraking met Tom Waits en via Tom Waits ontdekte ik Jazz, swing en big band. Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Charlie Parker en kornuiten kwamen mijn leven in gestroomd en die muziek is tot op de dag van vandaag het soort muziek waar ik het meest naar luister. Ik struinde de cd zaken en rommelmarktjes af en ontdekte dat die oude muziek vooral op LP’s veel goedkoper was. Inmiddels student, had ik daar wel oren naar! Het klonk nog beter ook!

Ik herinnerde me ineens het oranje koffertje, ging naar mijn ouders en huppelde naar zolder. Ik zocht en zocht, stootte mijn hoofd een paar keer aan de lage balken, maar het mocht niet baten.

De koffertjes waren weg.

Ik vroeg mijn moeder of ze ze ergens gezien had. Mijn moeder meldde mij nonchalant dat mijn vader ze een paar jaar geleden had weggedaan.

Ik kreeg direct een  driftaanval. Het onrecht! De hardvochtigheid! Mijn oranje koffertje! Bruut weggedaan! Door mijn bloedeigen vader! Dat ik er jarenlang niet naar had omgekeken, vond ik een belachelijke reden. Dat ik al een paar jaar niet meer thuis woonde en de koffertjes maar wat lagen te verstoffen, deed er voor mij niet toe. Ik heb het hem nooit meer vergeven.

Jarenlang zocht ik naar mijn oranje koffertje. Iedere koninginnedag weer. Ik vond een soortgelijk exemplaar op het Waterlooplein, maar dan in een grijze uitvoering. Op een dag ging hij stuk, en ik ging weer platenspelerloos door het leven. Ik bleef zoeken naar het oranje koffertje.

Opeens was daar mijn huidige appartement. Met de aparte slaapkamer, stoelen, het bed, de tafel en de lelijke kast. Met de Big Time vhs en de wasmachine. Dat was boffen! Maar dat was nog niet alles.

Mijn huisbazin liet de stereo installatie ook staan. “Die mag je gewoon gebruiken, hoor.”

Ik was helemaal in mijn nopjes. Eindelijk weer een platenspeler! Eenmaal verhuisd, probeerde ik hem meteen uit. Er lag een singeltje op van een Nederlandstalig bandje dat ik niet kende. Ik zette hem op. Ik vond ze niet zo goed.

Lang kreeg ik de tijd niet om ernaar te luisteren, want de naald was versleten en hield er na een paar maten mee op. Ik prutste er nog wat aan en hij brak af. Ik wilde een driftbui instarten maar besefte net op tijd dat ik deze platenspeler in bruikleen had en hield me in. Tijd voor een nieuwe naald.

Een week geleden liep ik tegen een winkeltje aan in de Jordaan: Flesch Records. Het is een klein groezelig winkeltje met in de etalage…. een koffertjeplatenspeler! Ik was meteen verliefd op het winkeltje. Het winkeltje was dicht. Ik probeerde het eergisteren weer. Het winkeltje was weer dicht. Vanmiddag was ie ineens open. Het was een platenwinkel zoals een platenwinkel behoort te zijn: er kwam warm gloeilampenlicht uit en er klonk funky muziek, duidelijk van een platenspeler. Het rook er nostalgisch. Nou ja, nostalgisch… het stonk er naar sigaretten en zweet en stof. Veel sigaretten. Het stond er vol platen. Helemaal achterin zat een man die precies bij het winkeltje paste. Hij was ergens in de 50, stonk intens naar sigaretten, zweet en stof. Hij had een dik Amsterdams accent en een goed gevoel voor humor. Een van de bakken had het label ‘vrouwen’. Daarachter was er de sectie ‘lekkere vrouwen.’ Ik moest er breed van grijnzen. De man legde uit dat ‘vrouwen’ echt konden zingen en dat ‘lekkere vrouwen’ er eigenlijk alleen maar lekker uit zagen op de hoes.

Ik was de naald onderweg natuurlijk verloren. Het bleek nogal nauw te komen, wat platenspelernaalden betreft. Speciaal voor mij bleef hij nog wat langer open, zodat ik naar huis kon snellen om fototjes te maken van de platenspeler. Ik snelde naar huis en weer terug en terwijl hij probeerde uit te vogelen welke van de duizenden mogelijkheden de juiste was voor mijn platenspeler, vroeg ik nochalant naar het grijze koffertjeplatenspelertje dat in de etalage stond. Ja die was te koop.

“Ik heb hem ook in oranje. Kijk, daar.”

Mijn hart sloeg over. Ik keek en daar was ie:

een oranje koffertjeplatenspeler. Ik kocht hem meteen en stamelde dat dat precies het koffertje was dat ik vroeger had. Ik nam er meteen een singeltje van Frank Sinatra bij. Dolblij ging ik weer naar huis.

Ik belde meteen mijn zus op, die me vertelde dat dat hem niet precies was. Ik belde chagarijnig mijn ouders op om mijn gelijk te krijgen, maar ze bleken het nog met mijn zus eens te zijn ook. Ik was kwaad op mijn geheugen. Het uiterlijk van het grijze koffertje was in mijn herinnering blijkbaar samengesmolten met het oranje koffertje en had een nieuwe herinnering gemaakt van het oranje koffertje, maar lang duurde mijn woede aanval niet. Ik heb namelijk weer een koffertjeplatenspeler. Een oranje! Hij is het net niet, maar goed genoeg. En hij klinkt geweldig. Ik kan weer lekker plaatjes draaien! Jacht volbracht.

2

Jagen. Deel 1.

Posted by cableclair on August 26, 2010 in Blog |

“Laat je nog meer dingen staan?” vroeg ik mijn kersverse huisbazin. We hadden net het contract getekend. Ik was bijzonder in mijn nopjes. Dit appartement ging me per maand de helft van mijn vorige kosten schelen, en het was een keer of 3 zo groot. Een aparte slaapkamer!

“Het bed. Die kast. Die kast. Die tafel als je wilt. De stoelen.”

Ik knikte er eens een paar keer bij. Dit was nog beter dan ik ooit had kunnen bedenken. Toegegeven, die kast was spuuglelijk. Maar ik had geen kast. Het kleinere kastje was ook best lelijk, maar mijn aquaria zag ik er in gedachten al op staan. Er stond een stereo installatie op. In het kastje zelf stonden een paar platen en wat video’s. Mijn hart stond even stil.

“Goh,” zei ik, terwijl mijn stem bijna oversloeg van ingehouden enthousiasme “Je hebt Big Time.”
“Ja, die had een vriend me ooit gegeven. Ik vond hem niet zo-”
“Ik-ik-ik ben er al jaren naar op zoek en nu ligt hij zomaar hier!”

Big Time

Big Time.

Een van de beste concert registraties ooit. , Toen ik er jaren geleden achter kwam dat er ook een film bij hoorde, had ik het album al grijsgedraaid.  De film was helaas alleen op VHS te verkrijgen en daarmee was ik toen al zo’n twintig jaar te laat. Hij was al jaren uit de handel; een uiterst zeldzaam collectors item. Een DVD was er niet. De gelukkige fans die een kopie te pakken hadden gekregen, piekerden er niet over om er afstand van te doen. Ik hoorde jammer genoeg bij het andere kamp: De bittere achter-het-net-vissers. Online kwam ik een digitaal geripte versie tegen van matige kwaliteit waar ik me mee troostte, maar dichter in de buurt dan dat kwam het er niet van. (Nu kun je deze versie overigens ook in stukken geknipt op youtube terugvinden, met bijbehorende kwaliteit).

Ik bleef op jacht, schuimde alle nieuwsgroepen af, Ebay, Google, ik hield mijn ogen open op rommelmarkten;  niks niks niks. En nu, na een jarenlange zoektocht, was hij daar ineens, zomaar.

“Wil je hem hebben?”

Ik zei zo snel mogelijk ja, voor ze zich zou kunnen bedenken. Ze wilde er niks voor hebben. Mijn dag kon niet meer stuk. Het feit dat ik al een paar jaar geen videorecorder meer had, deed even niet ter zake. Nu heb ik nog steeds geen videorecorder, maar ach, ik heb Big Time. Op VHS.  Lekker puh! Jacht volbracht.

4

WordPress

Posted by cableclair on August 1, 2010 in Blog, Nerd! |

Omdat ik me al maanden dood ergerde aan het feit dat Blogger had besloten geen ftp meer te ondersteunen en ik daarom moest overstappen op blogspot waardoor mijn weblog gedeeltes niet meer op mijn eigen site gehost werden en er een lelijke balk boven mijn site kwam, ben ik overgestapt op WordPress.

Ik wilde dit al heel erg lang want WordPress heeft allerlei handige gadgets en ik heb nu heel gemakkelijk alle onderdelen van mijn site met elkaar kunnen combineren, zodat het wat overzichtelijker is allemaal. Er was maar 1 probleem: WordPress is superintimiderend. Ik was er in het verleden al een keer halfslachtig mee begonnen, maar heb het toen gefrustreerd aan de kant geschoven. Ik ben een ongelooflijke nerd, maar van CSS raak ik altijd in de stress en heb ik in het verleden altijd omzeild. (Zonde, want het is best handig).  Bij het idee alleen al van het zelf moeten aanmaken van een database kreeg ik spontaan vlekken in mijn nek.

Afgelopen vrijdag besloot ik het er nog 1 keer op te wagen. Xaviera, WordPress prinses, zei dat het allemaal wel meeviel en dat ze een cursus WordPress aanbood op Contentgirls. Ik ging er eens een hele nacht voor zitten en verdomd! Na veel gevloek en getier (want dat was er toch ook wel) kreeg ik de database aan de praat. Vervolgens was er veel gepiel met kleurtjes en plaatjes en cijfertjes in de code en nog meer gevloek en getier. Maar ik had het voor elkaar! Ik veranderde dit thema in deze site en nu ben ik belachelijk trots op mezelf. Een soort trots die ik ook heb wanneer ik niet met de Franse slag door mijn huis ben gegaan (stapeltjes maken en kasjes volproppen en een beetje slalommen met de stofzuiger) maar eens een keer echt goed heb schoongemaakt (dus ook -onder- het bed en de bank en die stapels eindelijk weggegooid). Dan schreeuw ik het van de daken en moet iedereen het weten. Dus bij deze:

IK HEB WORDPRESS AAN DE PRAAT! GOED HE!!!

Zo. Nu mogen jullie knikken en zo ongeinteresseerd mogelijk ”goh. Leuk voor je…’ zeggen en dan stort deze nerd volmaakt trots en tevreden in wegens slaapgebrek. ZZzzzz. Zalige zondag!

1

Geeft direct actie!

Posted by cableclair on May 15, 2010 in Blog |

Het moet even afgeklopt worden, maar bij mijn ouders is er tot op de dag van vandaag nog nooit ingebroken. Toegegeven, er zijn een paar fietsen gejat. Maar die stonden in de tuin achter het huis. Mijn vaders koffertje is ook een keer gestolen, maar dat tellen we voor de overzichtelijkheid niet mee, want dat was niet thuis. Mijn ouderlijk huis is altijd van inbraak beschermd gebleven, wat ik nog steeds een wonder vind, gezien de anti-inbraak maatregelen die mijn vader nam wanneer wij op vakantie gingen.

De gordijnen werden in stevige pas en een ferme ruk dichtgetrokken en op verschillende lampen kwam een tijdschakelaar.

Ik vond het geluid dat zo’n schakelaar maakte altijd geweldig, maar ik had als klein meisje al niet echt de indruk dat het een doeltreffende boevenverschrikker was. En die gordijnen al helemaal niet, omdat dichte gordijnen inderdaad impliceren dat er iemand in huis moet zijn om ze dicht te doen, maar dit effect wordt vervolgens volledig tenietgedaan doordat diezelfde gordijnen 3 weken dicht zijn en bewijzen dat er niemand thuis is om ze weer open te doen. In mijn verbeelding zag ik de inbrekers breed grijnzend in de bosjes liggen (want dat doen boeven) en tegen elkaar zeggen: “Het is weer 5 over 8, daar springt de lamp in de woonkamer aan! Net als gisteren, en eergisteren en de dag ervoor! GNA-GNA-GNA-GNA!”

Niks kon deze boeven echter voorbereiden op het meest vernuftige wapen in mijn vaders arsenaal. In de woonkamer, duidelijk zichtbaar op de vloer, lag dit sterke staaltje van beveiliging:

Ik hoor jullie denken, “Is dat… is dat… een ordinaire babyfoon?.”
Correct.
En jullie buigen nog wat dichter naar het beeldscherm om mijn vaders handschrift te ontcijferen:

“Niet uitzetten. Geeft direct actie!”

“Wat gebeurt er dan als we hem uitzetten?” vragen jullie je waarschijnlijk af.

Kleine voetnoot: het terugluister gedeelte van deze babyfoon was er niet, dus er gebeurde helemaal niks. Er was geen grot met agenten die bij een zendertje zaten. Dit was het. Een halve babyfoon met een handgeschreven waarschuwing dat ze het ‘alarm’ vooral niet moesten uitzetten.

Je zou inderdaad denken dat na het gigantische lachsalvo van de hele familie bij de introductie van deze boeven-afleider, mijn vader overtuigd was dat dit misschien niet het meest overtuigende en effectieve beveiligingssysteem ooit is. Tenzij je de inbrekers zichzelf een hartaanval wilt laten lachen. Nee, hoor. Ieder jaar installeerde hij het weer. Mijn ouders zijn laatst een weekendje weg geweest en gezien het feit dat ik dit ding net weer op de studeerkamer tegenkom, vrees ik dat hij nog steeds in gebruik is.

Ik voel me meteen weer een stukje veiliger. Misschien iets voor Prorail?

Copyright © 2008-2017 All rights reserved.
This site is using the Multi Child-Theme, v2.1, on top of
the Parent-Theme Desk Mess Mirrored, v2.1, from BuyNowShop.com.