Sommige mensen verzamelen postzegels, anderen doen aan squash, weer anderen verzamelen gebruikte zakdoekjes of gaan een paar keer per jaar parachute springen. Ik heb andere hobbies.
Ik doe bijvoorbeeld regelmatig aan WZMS. Het is een heerlijk evenement waarbij allerlei elementen gecombineerd worden, een beetje zoals de biatlon.
WZMS staat voor Waar Zijn Mijn Sleutels en het begint als een denksport, zoals Sadoku of schaken,(waar zijn mijn sleutels?) maar deze denksport wordt halverwege gecombineerd met een soort spoorzoeken (in mijn tas? Mijn jaszak? Mijn broekzak misschien?) om uiteindelijk over te gaan in een contactsport zoals worstelen of rugby waarbij ik in blinde paniek willekeurige mensen door elkaar schudt (WAAR ZIJN MIJN SLEUTELS!!!!!! GEEF ME MIJN SLEUTELS!!!) in hoop op het verlossende antwoord.
Ten slotte is er nog het welbekende belspel waarbij ik derden opbel die eerst drie keer mogen raden waar mijn sleutels zijn. Raden ze dit, dan win ik mijn sleutels. Verliezen ze dit dan moeten ze mij helaas hun eigen reserveset van mijn sleutels afstaan. Dit klinkt misschien hard, maar dit zijn de regels van het spel en regels, waarde lezers, zijn immers regels.
Ik beoefen deze hobby al jaren. Zo was er de keer dat ik mijn fietsensleuteltje verloor in een onaangestoken paasvuur. En de keer dat ik mijn huissleutels aan mijn fietssleutel had laten zitten die in een fiets zaten die ter reparatie bij de inmiddels gesloten fietsenmaker stond en ik bij een vriendin moest overnachten. En er was die vakantie waar ik mijn fietsensleuteltje verloor in de duinen van Schiermonnikoog. Om nog niet te spreken van de talloze keren dat ik de deur achter me dicht trok om me op dat exacte moment te realizeren dat mijn huissleutels nog binnen lagen.
Ook had ik er een handje van om, bij wijze van uitdaging, een extra wedstrijdelement toe te voegen. Dan zorgde ik er bijvoorbeeld voor om een gewoonte te kweken van het mijn sleutels met een zwierige zwaai achteloos de kamer inslingeren op het moment dat ik thuis kwam, zodat ik bij een volgend vertrek eerst een goed uur moest zoeken waar ze terecht gekomen waren.
Omdat deze hobbie helaas wat prijzig werd vanwege het vele sloten veranderen en mijn aanzien daalde onder vrienden en familie, die mij maar een chaoot begonnen te vinden en mij hun sleutels niet meer wilden toevertrouwen, heb ik er een tijdje de brui aan gegeven. Ik veranderde mijn levensstijl radicaal; er kwamen 3 vaste plekken voor mijn sleutels. Ik bedwong de neiging om mijn sleutelbos met een zwierige zwaai achteloos de kamer in te slingeren. Ik sloot de voordeur niet zonder de juiste sleutelbos duidelijk in zicht, in mijn hand te hebben.
Maar mensen, bloed kruipt waar het niet gaan kan. Soms kriebelt het even en moet je even testen of je het nog kan. Ik kan het nog. Vandaag vergat ik wederom om mijn huissleutels van mijn fietssleutelbos te halen en kwam hier traditiegetrouw pas achter nadat de fietsenmaker al een uur gesloten was. Dit veroorzaakte een crescendo van stress, maar in een bloedstollende finale bleek de fietsenmaker de held van de dag. Na het belspel en ver na sluitingstijd haastte hij zich speciaal voor mij naar de fietsenzaak en overhandigde hij mij de hoofdprijs:
De grote release van Hans Teeuwens cd was gisteren in Paradiso en ik was er natuurlijk bij. Het gebeurt niet vaak, maar heel soms explodeert mijn binnenwereld ineens in hevige verliefdheid. Een paar jaar geleden, op een mooie zonnige dag scheurde ik op mijn fiets vanuit Oost richting de kruising van het muziekgebouw. Ik was op weg naar een castingbureau voor de rol van mijn leven: een commercial voor magnetronstamppot. In een soort zelf-saborterende maneuvre had ik het voor elkaar gekregen om aan de late kant te zijn. Immers: Falen is veilig.
Ik had besloten me alvast van tevoren om te kleden, om zo nog wat van mijn sabotage teniet te doen omdat ik dit dan bij het casting bureau niet meer hoefde te doen.
Eenmaal op de fiets merkte ik dat het toch niet zo'n heel goed idee was om op een vrij warme lentedag met een muts op en wanten aan te fietsen. Achteraf gezien was vooral een heel slecht en zweterig idee.
Van binnen zachtjes vloekend reed ik op het kruispunt af. Het licht was al van oranje naar rood aan het gaan en dat kwam mij in deze staat van haast bijzonder slecht uit. Ik kwam met een zucht tot stilstand. Ik onderging het wachten gelaten. Ondertussen maakte Nina Simone er in mijn oren een gezellige boel van.
My baby don't caaaaaaare who knooooowwwssszz himmmmmmmm..My babeh just Cahaa-
Van binnen luid meezingend dwaalden mijn ogen af naar rechts en keken ze recht in de ogen van de mooiste man die ik ooit had gezien. Deze conclusie trok ik ter plekke. Vooral toen zijn gezicht in een lach openbrak. Het mijne ging mee. We deelden even een steeds wijder wordende grijns en hij keek nog half om toen hij eenmaal voorbij was.
Dit duurde in mijn beleving een klein uur in slow motion, maar het zal in werkelijkheid een paar seconden zijn geweest. Mijn hart begeleidde dit alles met een Disney achtig aanzwellend vioolorkest en vogeltjes.
Toen hij de hoek om was en het vogelgekwetter in mijn hart weg-ebte, herinnerde ik me ineens weer dat ik op weg was naar die auditie en heel veel haast had. Ik had zojuist waardevolle tijd verspild met het flirten met een mooie man- niet het beste excuus om te laat te komen.
Een beetje beschaamd besloot ik onmiddelijk te gaan fietsen. Ik schoot het kruispunt op. Mijn hoofd zat nog in de wolken, die hele knappe man, was dat Hans Teeuwen? Heh? Een lange harde claxon-toon toeterde me weer terug in de realiteit. Ik had in mijn verwarring gemist dat het stoplicht nog steeds op rood stond en nu was ik daar, midden op het kruispunt en kwam er een taxi in volle vaart op me af. Van rechts kwam nog een auto. De claxons klonken luider en langer en er werd flink op de rem getrapt.
Mijn hele lijf zette zich al schrap voor de klap en ik zag mezelf al door de lucht slingeren. Dit gebeurde net niet. Ik wist me op het nippertje wild slingerend naar de overkant te manouvreren. De adrenaline gierde door mijn lijf.
Eenmaal aangekomen bij het casting bureau - ik bleek nog prima op tijd - probeerde mijn tegenspeler in de wachtkamer een praatje met me aan te knopen maar ik kon alleen maar verdwaasd bazelen dat ik Hans Teeuwen was tegengekomen en dat ik bijna een ongeluk had gehad en hahahaha raar he!
Tijdens de casting moest de jongen doen alsof hij sneeuw op me gooide en ik moest doen alsof ik dat eerst wel leuk, en toen niet meer leuk vond. Ik deed het, maar ik moet nogal verdwaasd, neurotisch en verward over zijn gekomen. Ik kreeg de rol niet.
En Hans? Ook niet. Want in zijn omgeving ben ik namelijk ook nogal neurotisch en verward. Ik ben naar concerten gegaan, we zijn een paar keer aan de praat geraakt, ik heb verlegen gestotterd en gestameld en hem een keer een heel (heel heel) genant briefje in de hand gedrukt toen hij in zijn eentje op een terrasje zat, een moment waarvan ik me nog de oren van mijn kop schaam.
Gelukkig was hij altijd beleefd en vriendelijk. En gelukkig heeft hij tegenwoordig een vriendin die er zo lief uit ziet, dat ik niet eens jaloers hoef te zijn. Het is goed zo. Falen is veilig en dat is met verliefdheid niet anders.
Dus ik koop zijn cd maar durf hem niet aan te spreken. En ik ga naar het concert met een vriendin en geniet en omzeil zijn signeer sessie. Bang om eng over te komen, beschaamd en verlegen. Ik dartel stilletjes weer naar huis als een passieve groupie.
En als iemand zijn naam noemt (en dat gebeurt helaas nog al vaak met een BN-er), doe ik zo nonchalant mogelijk en probeer niet te blozen.
En ik lees de commentaren op twitter vanavond over promotie activiteiten en ben het met de meesten niet eens, maar houd het voor me. Er kwam bijna niemand naar je signeersessie, maar lieve Hans, dat is dus niet omdat we je niet mogen. Sommigen mogen je te graag.
Stil en gedwee wacht ik tot de storm weer gaat liggen.'t Waait wel weer over. Blow, wind, blow, wherever you may go. Put on your overcoat, take me away Tom, Take me away...
Al bekend van het vorige album maar nog steeds heel goed. Beetje rauwer, beetje wilder, beetje vrijer. Goed!
2 Make you proud
Geweldige tekst, er gaat een geweldige kracht uit van dit nummer. Het pompt je helemaal op. Ik kan niet stilstaan als ik dit nummer hoor en ik kreeg plaatsvervangende schaamte bij de rest van het publiek in Paradiso, wiens idee van naar een concert gaan blijkbaar is om stijf stil te staan en heel verveeld te kijken, terwijl vriendin Carol en ik deden waar we voor gekomen waren: uit ons dak!
3 Good at it
Yea! Ook een gouwe ouwe, maar nog steeds knettergoed.
4 Whatever you want me to be
Nog zo'n lekker nummer!
5 Don't shine that light
Dit is mijn favoriet van de plaat. Ik voel een sterke connectie met de tekst en het hele nummer klopt. Het is een echte standard. Een juweeltje!!
6 Aint it great
Mjeh. Ook een ouwe maar niet een gouwe. Ik ben niet zo van Country ook. Maar hij grijnst er wel leuk bij.
7 Dr Hemmington song
Dit nummer vind ik ook geweldig. Ik vind de tekst goed, er zit veel variatie in en van die heerlijke uithalen waar je lekker in kunt 'hangen'.
8 Weak spot
Als Hans ballades gaat zingen dan kun je me als een gesmolten hoopje opdweilen, en deze is walgelijk lief.
9 Hardware store
Neh. Ik vind het idee heel leuk en voor een live concert werkt het wel, maar het heeft echt publieksparticipatie nodig dus voor een cd vind ik het minder geschikt.
10 Letter to my enemy
Dit vind ik ook een van de beste nummers op de cd. Geweldige tekst, geweldig ritme. Yea!
11 The worst of me
Zie 8. Het zou verboden moeten worden.
12 Get me some
Benjamin Herman heeft dit nummer geschreven en ik vind het ook een heerlijk nummer! Lekker met een wijntje.
13 Her Majesty
Tja. Als hidden track had het nog gewerkt denk ik, maar als lied wat dun, meer dan een grapje wordt het niet en het is ook niet iets waarmee ik mijn naasten kan overtuigen dat het echt een super cd is. En tegelijkertijd doet me juist dat dan toch wel weer breed grijnzen. Vooral toen ie tijdens het concert als gevoelige ballade werd gebracht door Ruben Hein, die niet alleen heel goed piano kan spelen, maar stiekem een dijk van een stem blijkt te hebben. Maar als een vast nummer op de cd is het jammer. Want dan kan ie niet gewoon op repeat maar moet ik weer naar de cd speler lopen om nummers te skippen en dat is spijtig.
Al met al,kopen! En naar het concert gaan, maar beloof me dat je dan niet als een zoutpilaar met een verveelde smoel gaat doen of je het niet leuk vind, want dat is voor niemand leuk.
Terwijl ik in de kou sta te kleumen bij Toomler tot de deuren open gaan, komt er een tweede vroege vogel aangestapt. Ik zeg haar vriendelijk gedag maar wanneer mijn oog valt op haar handtas, bevriest mijn glimlach resoluut op mijn gezicht. Het is namelijk een beetje onbeleefd om een vreemdeling eerst vriendelijk te groeten en haar vervolgens met een grimas van afgrijzen aan te kijken. Dat verwart. Bovendien heb ik nog een dikke 10 minuten wachten met haar op het programma staan. Ik knik er maar eens bij, om mijn glimlach kracht bij te zetten. De tas is geen normale tas; het is een vosje.
Mijn gezicht is in ernstig conflict.
Mijn glimlach oppert: "Ach. Hoe alleraardigst!" Mijn ogen krijsen: "Is dat mijn lievelingsdier!!!??? afgeschoten!? gestroopt met kop en al en vervolgens kunstig dubbelgevouwen tot... een handtas!!!???"
Ze gaat naast me zitten. Het vosje heeft niet van die echte opgezette vos-ogen, maar kleine kraaloogjes als op een teddybeer. Dit geeft me nog een sprankje hoop. Misschien is het net zoals die enge nep-katten die ze wel eens op toeristische markten verkopen. Ik zwijg nog even, maar kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.
"Goh..."
Ik schraap mijn keel een beetje, om het er zo nonchalant en beleefd mogelijk uit te kunnen gooien.
"Is dat een-um- een echt vosje?" -"Ja." "Awn!" Het floept eruit voor ik er erg in heb. Ik pruil er snel overdreven bij, om het nog een beetje te ontkrachten, maar het is te laat. -"Oh nee! Je bent er toch niet zo eentje, he?" "Oh neu-neu-neu-nee. HA HA HA!" -"Gelukkig maar!" Ergens diep van binnen begint de ware Claartje heel zielig te huilen. Violen zwellen aan.
"Ik heb mijn spuitbus thuis laten liggen vandaag. HA HA HA." -"Als het er te veel zijn worden ze toch al afgeschoten hoor."
Ik kijk nog eens naar het vosje.
"Ik uhm -het -het is alleen maar mijn lievelingsdier. Dat is alles."
Ik staar wat beschaamd naar mijn schoenen. Ik geloof niet dat het sociaal acceptabel is om op je 27ste de term: 'is mijn lievelingsdier' te gebruiken. 'Was vroeger mijn lievelingsdier. Toen ik 7 was.' Dat is prima. Maar 'is mijn lievelingsdier', in tegenwoordige tijd!? Onacceptabel! Toch, beste mensen IS!!! DE VOS!! MIJN LIEVELINGSDIER!! Zo. Dat lucht op.
-"Mijn dochter vindt het zo schattig!" "Oh, ja?" -"Ach ja. Ik hou nu eenmaal van bont." We wachten zwijgend tot de kassa opengaat. Ik kijk af en toe nog even naar haar bontkraag en haar bontlaarzen. Ze is PETA's nachtmerrie. Ach ja. Ze houdt nu eenmaal van bont. En ik ben blijkbaar nu eenmaal te beleefd om extreme dieren activist te zijn. Jammer. Het was nog wel zo'n buitenkans! Sorry, vosje.
Ik lag om 6 uur nog heerlijk te slapen toen ik ineens wakker schrok door een klap. Ik besloot dat ik over een uur ook wel kon kijken wat dat geweest was en wilde me net weer omdraaien toen het piepen begon.
IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE!!! De rookmelder was van het plafond komen zeilen. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- "Jaahaaaa!" IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- "Waar is de uitknop!WAAAAR IS DE UITKNOP!" Ik drukte paniekerig op het enige knopje dat ik op het ding kon ontwaren. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- Het hielp niet. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE-- "Hou op!" Schudden hielp ook niet. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- Ah. Draaien om te openen. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- "Raaaaaaah!" Ik rukte het dopje van de batterij eraf. IEPIE. Pfffft. Stilte. Heerlijke stilte. Ik kwakte het ding weer op het aanrecht. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIE!! De batterij was weer tegen het dopje aan gekomen, de schurk. Een definitieve scheidings-sessie later kon ik weer rustig mijn bedje in. Waar ik heerlijk begon te piekeren over koolmono-oxide vergiftiging. Ahhhh.
Het begin van 2010 vraagt om goede voornemens. Meteen op 1 januari al, maakte ik een voornemen waar dat ik al zo ongeveer mijn hele leven op mijn lijstje had staan en waarvan ik nooit had kunnen dromen deze waar te kunnen maken. Ik had er al niet meer op gerekend, want het was een lastige:
Per Ongeluk Achterblijven in de dierentuin na sluitingstijd.
Lastig om twee redenen:
1) Als kind had ik oplettende ouders die mij dit niet lieten gebeuren. 2) Nu ik geen kind meer ben kan er niet snel sprake meer zijn van "per ongeluk."
Maar dat gebeurde toch nog! Op 1 januari besloten Stephen en ik het leukste te doen dat ik me kan bedenken op een vrije nieuwjaarsdag: naar de dierentuin!!!! Retekoud en 1 januari, dus het was niet zo druk in diergaarde Blijdorp.
We vergaapten ons urenlang aan kwallen en vleermuizen en leeuwen en wat er allemaal niet meer ronddartelt. We wisten het zeker, later, wanneer wij onze snode plannen van werelddominatie zouden hebben uitgevoerd, waren van die aquarium wanden en zo'n over-je-hoofd-zee aquariumtunnel een must-have in onze slechterikkengrot.
Na een paar uur rondstruinen het werd al behoorlijk donker, maar dat gaat best snel in januari.
We zagen een donker gebouwtje waar een deur openstond en we konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen. Het was stikdonker en er bleek nog een dier in 1 van de hokken te zitten. We hoorden een soort van schraapgeluid en slopen behoedzaam wat dichterbij. Toen onze ogen een beetje gewend waren aan het donker, konden we nog net een staart-achtige schim zien. Was dat? Was dat een? Er klonk een angstaanjagende grom en we renden als gillende schoolmeisjes naar buiten. Yep. Dat was inderdaad een leeuwin.
De adrenaline nog gierend door ons lijf besloten we wat bij te komen in de vlindertuin (de vlinders waren al niet meer actief, maar die signalen gingen aan ons voorbij)en daarna in het vogelhuis, waar ons nog een verrassing wachtte. Er liepen ook vogels *buiten* de kooien. Dit bleek nadat er 1 rakelings over Stephens hoofd scheerde. Behoedzaam gingen wij verder het vogelhuis binnen. Vogels zijn best eng, soms. En het hele park leek wel verlaten! De toekans waren zo prachtig dat we daar al niet meer bij stil stonden.
Ineens klonk er een stem:
"Hallo! Ik weet dat het best gezellig is hier, maar het park is al een half uur dicht."
We mompelden wat over dat het niet was omgeroepen dat het park ging sluiten, en de tijd vergeten enzo. Ik moest heel erg mijn best doen om niet heel breed te grijnzen. Mijn geheime wens was uitgekomen!
De dierenverzorger was niet eens boos! Hij leidde ons naar buiten, alle poorten bleken al op slot! Teeheeeee!
Oud Trap klasgenoot Martin van Duijn (inmiddels HKU) zit in Heren van De Thee! Ik ben zo zo trots op hem! Ga kijken! Ik ga zeker, ze hebben een gigantische tour. Ben erg benieuwd.
Kijk em es zitten! In het midden! WOO! Gefeliciteerd Martin!
