Terwijl ik in de kou sta te kleumen bij Toomler tot de deuren open gaan, komt er een tweede vroege vogel aangestapt. Ik zeg haar vriendelijk gedag maar wanneer mijn oog valt op haar handtas, bevriest mijn glimlach resoluut op mijn gezicht. Het is namelijk een beetje onbeleefd om een vreemdeling eerst vriendelijk te groeten en haar vervolgens met een grimas van afgrijzen aan te kijken. Dat verwart. Bovendien heb ik nog een dikke 10 minuten wachten met haar op het programma staan. Ik knik er maar eens bij, om mijn glimlach kracht bij te zetten. De tas is geen normale tas; het is een vosje.
Mijn gezicht is in ernstig conflict.
Mijn glimlach oppert: "Ach. Hoe alleraardigst!" Mijn ogen krijsen: "Is dat mijn lievelingsdier!!!??? afgeschoten!? gestroopt met kop en al en vervolgens kunstig dubbelgevouwen tot... een handtas!!!???"
Ze gaat naast me zitten. Het vosje heeft niet van die echte opgezette vos-ogen, maar kleine kraaloogjes als op een teddybeer. Dit geeft me nog een sprankje hoop. Misschien is het net zoals die enge nep-katten die ze wel eens op toeristische markten verkopen. Ik zwijg nog even, maar kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.
"Goh..."
Ik schraap mijn keel een beetje, om het er zo nonchalant en beleefd mogelijk uit te kunnen gooien.
"Is dat een-um- een echt vosje?" -"Ja." "Awn!" Het floept eruit voor ik er erg in heb. Ik pruil er snel overdreven bij, om het nog een beetje te ontkrachten, maar het is te laat. -"Oh nee! Je bent er toch niet zo eentje, he?" "Oh neu-neu-neu-nee. HA HA HA!" -"Gelukkig maar!" Ergens diep van binnen begint de ware Claartje heel zielig te huilen. Violen zwellen aan.
"Ik heb mijn spuitbus thuis laten liggen vandaag. HA HA HA." -"Als het er te veel zijn worden ze toch al afgeschoten hoor."
Ik kijk nog eens naar het vosje.
"Ik uhm -het -het is alleen maar mijn lievelingsdier. Dat is alles."
Ik staar wat beschaamd naar mijn schoenen. Ik geloof niet dat het sociaal acceptabel is om op je 27ste de term: 'is mijn lievelingsdier' te gebruiken. 'Was vroeger mijn lievelingsdier. Toen ik 7 was.' Dat is prima. Maar 'is mijn lievelingsdier', in tegenwoordige tijd!? Onacceptabel! Toch, beste mensen IS!!! DE VOS!! MIJN LIEVELINGSDIER!! Zo. Dat lucht op.
-"Mijn dochter vindt het zo schattig!" "Oh, ja?" -"Ach ja. Ik hou nu eenmaal van bont." We wachten zwijgend tot de kassa opengaat. Ik kijk af en toe nog even naar haar bontkraag en haar bontlaarzen. Ze is PETA's nachtmerrie. Ach ja. Ze houdt nu eenmaal van bont. En ik ben blijkbaar nu eenmaal te beleefd om extreme dieren activist te zijn. Jammer. Het was nog wel zo'n buitenkans! Sorry, vosje.
Ik lag om 6 uur nog heerlijk te slapen toen ik ineens wakker schrok door een klap. Ik besloot dat ik over een uur ook wel kon kijken wat dat geweest was en wilde me net weer omdraaien toen het piepen begon.
IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE!!! De rookmelder was van het plafond komen zeilen. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- "Jaahaaaa!" IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- "Waar is de uitknop!WAAAAR IS DE UITKNOP!" Ik drukte paniekerig op het enige knopje dat ik op het ding kon ontwaren. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- Het hielp niet. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE-- "Hou op!" Schudden hielp ook niet. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- Ah. Draaien om te openen. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIEPIE- "Raaaaaaah!" Ik rukte het dopje van de batterij eraf. IEPIE. Pfffft. Stilte. Heerlijke stilte. Ik kwakte het ding weer op het aanrecht. IEPIEPIEPIEPIEPIEPIE!! De batterij was weer tegen het dopje aan gekomen, de schurk. Een definitieve scheidings-sessie later kon ik weer rustig mijn bedje in. Waar ik heerlijk begon te piekeren over koolmono-oxide vergiftiging. Ahhhh.
Het begin van 2010 vraagt om goede voornemens. Meteen op 1 januari al, maakte ik een voornemen waar dat ik al zo ongeveer mijn hele leven op mijn lijstje had staan en waarvan ik nooit had kunnen dromen deze waar te kunnen maken. Ik had er al niet meer op gerekend, want het was een lastige:
Per Ongeluk Achterblijven in de dierentuin na sluitingstijd.
Lastig om twee redenen:
1) Als kind had ik oplettende ouders die mij dit niet lieten gebeuren. 2) Nu ik geen kind meer ben kan er niet snel sprake meer zijn van "per ongeluk."
Maar dat gebeurde toch nog! Op 1 januari besloten Stephen en ik het leukste te doen dat ik me kan bedenken op een vrije nieuwjaarsdag: naar de dierentuin!!!! Retekoud en 1 januari, dus het was niet zo druk in diergaarde Blijdorp.
We vergaapten ons urenlang aan kwallen en vleermuizen en leeuwen en wat er allemaal niet meer ronddartelt. We wisten het zeker, later, wanneer wij onze snode plannen van werelddominatie zouden hebben uitgevoerd, waren van die aquarium wanden en zo'n over-je-hoofd-zee aquariumtunnel een must-have in onze slechterikkengrot.
Na een paar uur rondstruinen het werd al behoorlijk donker, maar dat gaat best snel in januari.
We zagen een donker gebouwtje waar een deur openstond en we konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen. Het was stikdonker en er bleek nog een dier in 1 van de hokken te zitten. We hoorden een soort van schraapgeluid en slopen behoedzaam wat dichterbij. Toen onze ogen een beetje gewend waren aan het donker, konden we nog net een staart-achtige schim zien. Was dat? Was dat een? Er klonk een angstaanjagende grom en we renden als gillende schoolmeisjes naar buiten. Yep. Dat was inderdaad een leeuwin.
De adrenaline nog gierend door ons lijf besloten we wat bij te komen in de vlindertuin (de vlinders waren al niet meer actief, maar die signalen gingen aan ons voorbij)en daarna in het vogelhuis, waar ons nog een verrassing wachtte. Er liepen ook vogels *buiten* de kooien. Dit bleek nadat er 1 rakelings over Stephens hoofd scheerde. Behoedzaam gingen wij verder het vogelhuis binnen. Vogels zijn best eng, soms. En het hele park leek wel verlaten! De toekans waren zo prachtig dat we daar al niet meer bij stil stonden.
Ineens klonk er een stem:
"Hallo! Ik weet dat het best gezellig is hier, maar het park is al een half uur dicht."
We mompelden wat over dat het niet was omgeroepen dat het park ging sluiten, en de tijd vergeten enzo. Ik moest heel erg mijn best doen om niet heel breed te grijnzen. Mijn geheime wens was uitgekomen!
De dierenverzorger was niet eens boos! Hij leidde ons naar buiten, alle poorten bleken al op slot! Teeheeeee!
Oud Trap klasgenoot Martin van Duijn (inmiddels HKU) zit in Heren van De Thee! Ik ben zo zo trots op hem! Ga kijken! Ik ga zeker, ze hebben een gigantische tour. Ben erg benieuwd.
Kijk em es zitten! In het midden! WOO! Gefeliciteerd Martin!
"Ja. Met Coos." "Dag Coos." "............" ".........." "............." "Uhm-" "Met Coos." "Ja uh. Ik had net bij je ingesproken want we hadden een afspraak om 5 uur om bij mij het raam te ko-" "Ja ik vind het verschrikkelijk het schaamrood staat me op de konen mevrouw, ik schaam me diep, diep, diep echt verschrikkelijk, zoals ik al zei het schaamro-" "Nou ja, kan gebeu-" "Nee het is een schande! Het had niet mogen gebeuren maar het is toch gebeurd en echt uit de grond van mijn hart mijn ziel ik vind het echt-"
Coos klonk alsof hij achtervolgd werd door een brandende stier, terwijl hij tegelijkertijd het wereldrecord roken probeerde te verbeteren en -waarom ook niet, -hij was toch op dreef- alleen en met zijn blote handen, de Eiffeltoren aan het verplaatsen was. Een Tsunami aan verontschuldigingen kwam hijgend, rochelend en piepend mijn oor in geblazen met op de achtergrond het klamme geluid van - ik-wist-niet-eens-dat-zweet-een-geluid-had!- zweet.
"Maandag maar afspreken dan?" "Hoe laat?" "4 uur goed?" "Ik zet het met rode pen in mijn agenda mevrouwtje, met rode pen! kan er niet omheen! Ik zal er zijn! HIJGHHHHH! ROGHEL! KUCH!" "Dahaaag Coos." "Dag Mop!"
