Sommige mensen verzamelen postzegels, anderen doen aan squash, weer anderen verzamelen gebruikte zakdoekjes of gaan een paar keer per jaar parachute springen. Ik heb andere hobbies.
Ik doe bijvoorbeeld regelmatig aan WZMS. Het is een heerlijk evenement waarbij allerlei elementen gecombineerd worden, een beetje zoals de biatlon.
WZMS staat voor Waar Zijn Mijn Sleutels en het begint als een denksport, zoals Sadoku of schaken,(waar zijn mijn sleutels?) maar deze denksport wordt halverwege gecombineerd met een soort spoorzoeken (in mijn tas? Mijn jaszak? Mijn broekzak misschien?) om uiteindelijk over te gaan in een contactsport zoals worstelen of rugby waarbij ik in blinde paniek willekeurige mensen door elkaar schudt (WAAR ZIJN MIJN SLEUTELS!!!!!! GEEF ME MIJN SLEUTELS!!!) in hoop op het verlossende antwoord.
Ten slotte is er nog het welbekende belspel waarbij ik derden opbel die eerst drie keer mogen raden waar mijn sleutels zijn. Raden ze dit, dan win ik mijn sleutels. Verliezen ze dit dan moeten ze mij helaas hun eigen reserveset van mijn sleutels afstaan. Dit klinkt misschien hard, maar dit zijn de regels van het spel en regels, waarde lezers, zijn immers regels.
Ik beoefen deze hobby al jaren. Zo was er de keer dat ik mijn fietsensleuteltje verloor in een onaangestoken paasvuur. En de keer dat ik mijn huissleutels aan mijn fietssleutel had laten zitten die in een fiets zaten die ter reparatie bij de inmiddels gesloten fietsenmaker stond en ik bij een vriendin moest overnachten. En er was die vakantie waar ik mijn fietsensleuteltje verloor in de duinen van Schiermonnikoog. Om nog niet te spreken van de talloze keren dat ik de deur achter me dicht trok om me op dat exacte moment te realizeren dat mijn huissleutels nog binnen lagen.
Ook had ik er een handje van om, bij wijze van uitdaging, een extra wedstrijdelement toe te voegen. Dan zorgde ik er bijvoorbeeld voor om een gewoonte te kweken van het mijn sleutels met een zwierige zwaai achteloos de kamer inslingeren op het moment dat ik thuis kwam, zodat ik bij een volgend vertrek eerst een goed uur moest zoeken waar ze terecht gekomen waren.
Omdat deze hobbie helaas wat prijzig werd vanwege het vele sloten veranderen en mijn aanzien daalde onder vrienden en familie, die mij maar een chaoot begonnen te vinden en mij hun sleutels niet meer wilden toevertrouwen, heb ik er een tijdje de brui aan gegeven. Ik veranderde mijn levensstijl radicaal; er kwamen 3 vaste plekken voor mijn sleutels. Ik bedwong de neiging om mijn sleutelbos met een zwierige zwaai achteloos de kamer in te slingeren. Ik sloot de voordeur niet zonder de juiste sleutelbos duidelijk in zicht, in mijn hand te hebben.
Maar mensen, bloed kruipt waar het niet gaan kan. Soms kriebelt het even en moet je even testen of je het nog kan. Ik kan het nog. Vandaag vergat ik wederom om mijn huissleutels van mijn fietssleutelbos te halen en kwam hier traditiegetrouw pas achter nadat de fietsenmaker al een uur gesloten was. Dit veroorzaakte een crescendo van stress, maar in een bloedstollende finale bleek de fietsenmaker de held van de dag. Na het belspel en ver na sluitingstijd haastte hij zich speciaal voor mij naar de fietsenzaak en overhandigde hij mij de hoofdprijs:
