Het begin van 2010 vraagt om goede voornemens. Meteen op 1 januari al, maakte ik een voornemen waar dat ik al zo ongeveer mijn hele leven op mijn lijstje had staan en waarvan ik nooit had kunnen dromen deze waar te kunnen maken. Ik had er al niet meer op gerekend, want het was een lastige:
Per Ongeluk Achterblijven in de dierentuin na sluitingstijd.
Lastig om twee redenen:
1) Als kind had ik oplettende ouders die mij dit niet lieten gebeuren. 2) Nu ik geen kind meer ben kan er niet snel sprake meer zijn van "per ongeluk."
Maar dat gebeurde toch nog! Op 1 januari besloten Stephen en ik het leukste te doen dat ik me kan bedenken op een vrije nieuwjaarsdag: naar de dierentuin!!!! Retekoud en 1 januari, dus het was niet zo druk in diergaarde Blijdorp.
We vergaapten ons urenlang aan kwallen en vleermuizen en leeuwen en wat er allemaal niet meer ronddartelt. We wisten het zeker, later, wanneer wij onze snode plannen van werelddominatie zouden hebben uitgevoerd, waren van die aquarium wanden en zo'n over-je-hoofd-zee aquariumtunnel een must-have in onze slechterikkengrot.
Na een paar uur rondstruinen het werd al behoorlijk donker, maar dat gaat best snel in januari.
We zagen een donker gebouwtje waar een deur openstond en we konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen. Het was stikdonker en er bleek nog een dier in 1 van de hokken te zitten. We hoorden een soort van schraapgeluid en slopen behoedzaam wat dichterbij. Toen onze ogen een beetje gewend waren aan het donker, konden we nog net een staart-achtige schim zien. Was dat? Was dat een? Er klonk een angstaanjagende grom en we renden als gillende schoolmeisjes naar buiten. Yep. Dat was inderdaad een leeuwin.
De adrenaline nog gierend door ons lijf besloten we wat bij te komen in de vlindertuin (de vlinders waren al niet meer actief, maar die signalen gingen aan ons voorbij)en daarna in het vogelhuis, waar ons nog een verrassing wachtte. Er liepen ook vogels *buiten* de kooien. Dit bleek nadat er 1 rakelings over Stephens hoofd scheerde. Behoedzaam gingen wij verder het vogelhuis binnen. Vogels zijn best eng, soms. En het hele park leek wel verlaten! De toekans waren zo prachtig dat we daar al niet meer bij stil stonden.
Ineens klonk er een stem:
"Hallo! Ik weet dat het best gezellig is hier, maar het park is al een half uur dicht."
We mompelden wat over dat het niet was omgeroepen dat het park ging sluiten, en de tijd vergeten enzo. Ik moest heel erg mijn best doen om niet heel breed te grijnzen. Mijn geheime wens was uitgekomen!
De dierenverzorger was niet eens boos! Hij leidde ons naar buiten, alle poorten bleken al op slot! Teeheeeee!
