Terwijl ik in de kou sta te kleumen bij Toomler tot de deuren open gaan, komt er een tweede vroege vogel aangestapt. Ik zeg haar vriendelijk gedag maar wanneer mijn oog valt op haar handtas, bevriest mijn glimlach resoluut op mijn gezicht. Het is namelijk een beetje onbeleefd om een vreemdeling eerst vriendelijk te groeten en haar vervolgens met een grimas van afgrijzen aan te kijken. Dat verwart. Bovendien heb ik nog een dikke 10 minuten wachten met haar op het programma staan. Ik knik er maar eens bij, om mijn glimlach kracht bij te zetten. De tas is geen normale tas; het is een vosje.
Mijn gezicht is in ernstig conflict.
Mijn glimlach oppert: "Ach. Hoe alleraardigst!" Mijn ogen krijsen: "Is dat mijn lievelingsdier!!!??? afgeschoten!? gestroopt met kop en al en vervolgens kunstig dubbelgevouwen tot... een handtas!!!???"
Ze gaat naast me zitten. Het vosje heeft niet van die echte opgezette vos-ogen, maar kleine kraaloogjes als op een teddybeer. Dit geeft me nog een sprankje hoop. Misschien is het net zoals die enge nep-katten die ze wel eens op toeristische markten verkopen. Ik zwijg nog even, maar kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.
"Goh..."
Ik schraap mijn keel een beetje, om het er zo nonchalant en beleefd mogelijk uit te kunnen gooien.
"Is dat een-um- een echt vosje?" -"Ja." "Awn!" Het floept eruit voor ik er erg in heb. Ik pruil er snel overdreven bij, om het nog een beetje te ontkrachten, maar het is te laat. -"Oh nee! Je bent er toch niet zo eentje, he?" "Oh neu-neu-neu-nee. HA HA HA!" -"Gelukkig maar!" Ergens diep van binnen begint de ware Claartje heel zielig te huilen. Violen zwellen aan.
"Ik heb mijn spuitbus thuis laten liggen vandaag. HA HA HA." -"Als het er te veel zijn worden ze toch al afgeschoten hoor."
Ik kijk nog eens naar het vosje.
"Ik uhm -het -het is alleen maar mijn lievelingsdier. Dat is alles."
Ik staar wat beschaamd naar mijn schoenen. Ik geloof niet dat het sociaal acceptabel is om op je 27ste de term: 'is mijn lievelingsdier' te gebruiken. 'Was vroeger mijn lievelingsdier. Toen ik 7 was.' Dat is prima. Maar 'is mijn lievelingsdier', in tegenwoordige tijd!? Onacceptabel! Toch, beste mensen IS!!! DE VOS!! MIJN LIEVELINGSDIER!! Zo. Dat lucht op.
-"Mijn dochter vindt het zo schattig!" "Oh, ja?" -"Ach ja. Ik hou nu eenmaal van bont." We wachten zwijgend tot de kassa opengaat. Ik kijk af en toe nog even naar haar bontkraag en haar bontlaarzen. Ze is PETA's nachtmerrie. Ach ja. Ze houdt nu eenmaal van bont. En ik ben blijkbaar nu eenmaal te beleefd om extreme dieren activist te zijn. Jammer. Het was nog wel zo'n buitenkans! Sorry, vosje.
